۱۳۹۲ مهر ۲۶, جمعه


مرگ بر آمریکا:
رمز مقاومت مردم یا رمز بقای حکومت ارتجاع؟







چه خوب گفت خطبه خوان نمازهای جماعت جمعه، آیت الله، احمد خاتمی، یکی از کادرهای رهبری و تفسیر کننده اراده، رای، و نیت ولایت فقیه، که "مرگ بر آمریکا رمز مقاومت ملت ایران است." ظاهرا شعاری ست ساده و روشن، بی نیاز از توضیح و تحلیل. اما، اگر نیک بنگری، رابطه شعار «مرگ بر آمریکا» با «رمزمقاومت...» رابطه ای ست سوال برانگیز. مثلا، مقاومت در برابر چه؟ در برابر غرب و آمریکا؟ در برابری تحریمات اقتصادی؟ مقاومت در برابرمحروم گشتن در فروش تنها کالای با ارزش کشور و کسب درآمدی که حیاتی ست برای ملت؟ ناتوان گشتن در دست قویتر از انتقال پول با ابزار بانکی؟ مقاومت در برابر کاهش 70 درصدی بهای کار روزانه ملت که در ریال تبلور می یابد، گامی بزرگ  به عقب که در رشد منفی پنج درصدی بازتاب می یابد، آنهم برای کشوری با ثروتی هنگفت؟ مقاومت در برابر قوس صعودی هزینه زندگی، بیکاری و فقر روز افزون؟ مقاومت در برابر کشتار مردم سوریه بدست بشار اسد، جوجه دیکتاتور تاری؟ "رمز مقاومت " را باید "رمز بقا " خواند، بقای حکومت آیت الله ها و حجت الاسلامها. وگرنه مقاومت در برابر چه؟ چه چیزی تاکنون عاید ملت ایران شده است؟ شرم ضعف و ناتوانی وندانم کاری؟  آیا پسروی هم مقاومت است؟ دست آوردهای این مقاومت چیست؟ آیا میتواند چیز دیگری بجز استبداد مضاعف دین و قدرت برهبری دستگاه ولایت، باشد؟

آری، خاتمی خطبه خوان، درست میگوید مگر میتوان شعار «مرگ بر آمریکا» را باین سادگی بدست تعطیلی سپرد؟ از سر برکت این شعار بوده است که طلبه های حوزه های علمیه یکشبه از گدایی به شاهی رسیدند و اهرامهای قدرت را یکی پس از دیگری بدست آوردند و با شمشیر شریعت به قلع و قم مخالفین پرداختند. آنگاه چه سرها که بر زمین نیفکنند و چه خونها که نریختند. همین شعار بوده و هست که آیت الله ها و حجت اسلام ها را بر فراز منبر بوجد میآورد و خطبه خوانی ها را هر چه بیشتر آتشین میسازد.  هنوز سر از رکوع و سجود بر نداشته و اعتراف به تحقیر و خواری خویش را به پایان نرسانده که عبادتگران مبادرت به دادن شعار «مرگ بر آمریکا» میکنند، هم آهنگ و هم نوا در هارمونی تمام با یکدیگر که همراهی میشود با پرتاب مشتهای گره کرده در هوا.

دقیقا، کسی نمیداند که این عبادتگران چگونه به پای منبر خطبه خوانان حاکم کشانده میشوند. شکی نیست که رژیم در انتقال هواداران حرفه ای از شهری به شهر دیگر مهارت و تجربه خاصی دارد.  بعضا، آنها را "عبادتگران حرفه ای " میخوانند. با این وجود جمعیتی انبوه در مراسم نمازگزاری شرکت میکنند که بگونه ای در رسانه نشان داده میشوند گویی که این تمامی مردم ایران است که که مشت در هوا میکوبند و مرگ بر آمریکا را فریاد میزنند. آیت الله ها و حجت الاسلام ها با سیاسی نمودن عبادت و نمازگزاری و دینی ساختن مرگ بر امریکا در روزهای جمعه توانسته اند نزدیک به 35 سال بر سر زمین ایران حکومت کنند. مرگ بر آمریکا مشت آهنینی بوده است و هنوز هم، سکوت برانگیز و خاموشی زا. هیچ جنبده ای هرگز نمیتواند به این شعار نه بگوید. حتی وقتی حذف آن به امام امامها، امام خمینی نسبت داده میشود، چه غوغا ها که بر پا نشود. که ای ملت چه نشسته اید که خیانتکاران کشور و اسلام را به بیگانگان تسلیم کردند، بپا خیزید و کفن بر تن کنید.

از برکت شعار مرگ بر آمریکا بود  که رژیم دین، رژیمی از بیخ و بن واپسگرا و ارتجاعی و جزم اندیش را "انقلابی " جلوه میداد و امام خمینی را در ردیف رهبران انقلابی، همچون لنین، مینهاد. حال آنکه در واقع مرگ بر آمریکا، پوششی بود که در پس آن ارتجاع خود را پنهان میساخت. پس چه باک اگر ارتجاع بقدرت رسد و انقلاب برپا نماید. که ارتجاع رهبر شود و آزادی را  به دار مجازات بیاویزد. «مرگ بر آمریکا» چهره زشت ارتجاع، چهره ولایت را بزک میکرد و میکند همچون یک روسپی.. چه انقلابی که به پیش میرود تا بعقب، تا به گذشته های دور، بدوران رسالت و امامت بازگردد، انقلابی ست، زمان ستیز که روی به سیاهی دارد و تاریکی.

البته که شعار «مرگ بر آمریکا» بسیار فریبنده بود و تاثیری جادویی داشت، بگونه ای که رقبای کهنه کار و مبرز در کار سیاست ورزی، از جمله احزاب و سازمانها و گروهای ملی گرا و لیبرال دمکرات، بویژه نیروی چپ به رهبری حزب توده، را سخت بخود جلب نمود و اتحادی مظنون بین اربابان دین و مدعیان قدرت را امکان پذیر ساخت، اتحادی که به خفه ساختن نطفه رهایی و آزادی در جامعه انجامید. چه حقایقی تاریخی که در دل شعار مرگ بر آمریکا نخوابیده است: یکی شدن دین و قدرت، برقراری استبداد مضاعف، وحدت شمشیر و شریعت- آغاز تیره بختی ها و سیه روزی ها.

احمد خاتمی، امام جمعه موقت تهران، یکی از مشاغلی که در راس نظام ولایت اشغال کرده است، باید هم از تعطیلی شعار «مرگ بر آمریکا» نگران باشد. همچنانکه فرمانده کل سپاه پاسداران برای کسانی که قصد تعطیلی آنرا دارند خط و نشان میکشد، به قضاوت می نشیند و تهدید میکند.  یکی از دهان دین، حرف قدرت را میزند و دیکری از دهان قدرت، حرف دین را میزند.  چه شرایط موجود این شک و شبه را در حلقه رهبری نظام بوجود آورده است که شاید که شعار مرگ بر آمریک سودمندی خود را نه تنها از دست داده است بلکه خسارتی که ببار آورده و میآورد، سر انجام به ورشکستگی کامل نظام ولایت، فرو پاشی حکومت آیت الله ها و حجت الاسلام ها منجر میشود. آیا آنها خیال دارند که نظام ولایت را از پسروی باز دارند؟ چه خیال باطلی؟ بدون مرگ بر آمریکا ساختار نظام ولایت درهم فرو ریزد، چنانکه گویی زنان حجاب را از سر بر گرفته اند و اوراق قران را بر سر نیزه کرده اند.

پس برخلاف ظاهر سیاسی اش، مرگ بر آمریکا را یک شعار دینی باید تلقی نمود. چون از دهان دین بیرون میآید، از دهان یک آیت الله که مظهر دین است. این شعار نمیتوانست ادامه یابد اکر مورد تایید و تصدیق دین قرار نمیگرفت. یعنی که اگر خواست مرگ یک کشور دیگر دارای قبح بود  و از نظر فقه و فقهای عللم و دانا، ناپسند بشمار میامد، قتوای حرامی آن بی درنگ صادر میشد. چه، فقیه عالم و دانا که به قله اجتهاد صعود نموده است به دوران رسالت و کتاب مقدس، قرآن بنگرند. آنجا ست که در می یابند که الله، خدای یکتا و یگانه بزرگترین و دردناکترین مرگ را برای کافران و مشرکین، برای شیطان زده ها خواسته است. یعنی که نفرت و خشونت و انتقامجویی از ارزشهای برجسته ی دین مبین اسلام اند. کافر و مشرک و منافق، یعنی آنانکه از یکتایی و یگانگی الله سر باز میزنند، نه تنها در این جهان باید نیست و نابود گردند بلکه تا ابد در آتش دوزخ خواهند سوخت. الله ای که رحمان رحیم است، منتقم و جبار هم هست، بیرحم هست، اگر نیست، دوزخ را برای چه منظوری مدیریت میکند. مگر بشر را از گرفتار شدن در شعله های ابدی دوزخ پیوسته هشدار نمیدهد. بنابراین، مرگ بر آمریکا دارای توجیه دینی و فقهی ست. مرگ بر آمریکا مثل مرگ بر کافر است  و مشرک و منافق، ضد خدا، شریعت الله، خدایی که بجز او هیچکس دیگری نیست، توجیهات سیاسی در مرحله دوم و سوم قرار دارد. ارزش احساسی شعار مرگ بر آمریکا غیر قابل تخمین است. بهمین دلیل سرکوب کننده است. چون مطلق است و چون و چرا ناپذیر.

بعبارت دیگر، «مرگ بر آمریکا» دارای منع دینی نیست بآن دلیل که اسلام با ابزار ترویج   "نفرت "  از کافران، جنگ بر علیه آنان و بدست آوردن غنائم جنگی سبب بهم پیوستگی مسلمانان میگردید. نفرت آفرینی اگرچه در طول تاریخ  ابزاری مفید در دست سیاست ورزان بکار رفته است، اما نفرت آفرینی و انتقامجویی، جهاد و شهادت در دین اسلام، شیوه و روش زندگی ست. بی دلیل نیست که با تعطیلی شعاررگ بر آمریکا هم آیت الله و حجت الاسلام، سر خصومت و ستیز دارد و هم سر لشگر و هم سردار. چه تعجب اگر آنرا مصیبت بار بخوانند. دستگاه ولایت هنوز بر این باور است که ادامه بکارگیری این شعار است که میتواند، اسلامیست های جنگنده، نماد انتقام جویی و خوانخواری رادر گوشه و کنار جهان بخود جلب نماید و در دل شیطان بزرگ هراس اندازد. این استراتژی زائیده عقل اجتهاد است در عرصه سیاست. بهمین دیلیل استراتژی ای ست از سر ضعف و نادانی. چرا که پندارد که رهنمون است بسوی جهانی ساختن اسلام برهبری فقهای ایرانی.

خسارت بار بودن شعامرگ بر آمریکا، تنه به سرکوب و نابودی نا هماهنگ و ناجور، دگر زیست و دگر اندیش، ملحد و خدا ناشناس  محدود نمیشود بلکه در عادی ساختن نفرت و خشونت در جامعه نقش اساسی بازی کرده است. 35 سال تکرار مرگ بر آمریکا تاثیر ویرانگر خود را بر جامعه گذارده است بآنگونه که ملت ایران هر روز به تماشای مراسمی میروند که در آن نفرت و خشونت در اوج خد به معرض نمایش گذارده میشود، به نظاره به دارآویختن انسان هایی بدون چهره، متهم به فساد بر روی زمین و محاربه با الله در ملا عام. این خشونت رسمی نه تنها سبب نگاه داشت خشونت در جامعه نشده است بلکه انرا صدها بار افزایش داده است.

آیا کنش گاردهای  ضد شورش وقتی باتوم را بیرحمانه بر جسم و جان معترض  فرود میآورد، میتواند از چیزی جز تنفرنسبت به ناهمگون و ناجور، برخیزد؟ بستر  خشونت، تنفر است. حکم شرع، بی حجاب و یا "بد حجاب " را سرزنش میکند، مورد لعن و نفرین قرار میدهد. او  را سزاوار هر گونه تحقیر و تنبیه و مجازات می بیند، چون ناهمگون و ناجور است. بهایی کیش را سزاور مرگ می پندارد. مرگ بر آمریکا مرگ بر بی حجابی  هم هست، مرگ بر هر چیزی که از مرزهای شریعت عبور میکند، مرگ بر هر بدعت و نو آوری و آشکار ساختن زیبائی ها هم هست، مرگ بر اندیشه ورزی و حقیقت جویی هم هست،  مرگ بر اندام زنان، مانتو های بدون دگمه و "ساپورت پوشان "  و شلوارهای لوله تفنگی پسر ها هم هست، مرگ بر آمریکا، مرگ  بر اینترنت و دیش های ماهواره ای هم هست. مرگ بر آمریکا، مرگ بر هرچیزی است شادی آور و طرب آنگیز. مرگ بر آمریکا، مرگ بر تنوع است و بر تکاثر، مرگ بر حقوق بشر است و بر دگر زیستی و دگر اندیشی و هر چیزی که انسانی ست.

اینجا ما از کنش های سخن میگوییم که از مرز شریعت عبور میکنند، بهمین دلیل مورد خشم و خشونت و نفرت دین و قدرت قرار میگیرد که در حمله به دیش های ماهوره ای بوسیله ماموران انتظامی، بازتاب می یابد. تصاویر نشان میدهند که ماموران انتظامی با چنان خشونتی به ویران ساختن دیش ها میپردازند، گویی که ناموس آنها را مورد تجاوز قرار داده اند. دستگاه انتظامی ولایت، بر آن تصور است که با ویران ساختن دیش های ماهواره ای، تحقیر زنان، پایمال نمودن حق و حقوق ابتدایی بشر، به آمریکا حمله کرده است، آمریکار را تحقیر کرده است. آمریکای ابر قدرت، قلدر جهان. تنها ابر قدرت و قلدری دیگری، همچون حکومت اسلامی برهبری فقیه است که میتواند، در برابر آمریکا قد برافرازد.

حال چگونه میتوان شعار مرگ بر آمریکا را به تعطیلی کشاند. بیچاره هاشمی رفستجانی همچون شیر پیری که یال و کوپالش را از دست داده است، سعی کرد که یکبار دیگر با نقل قولی از امام امامها،  آنچه را که نا مقدس است تقدس بخشد. اما کار او به تمسخر کشید. هر دهنی که به تعطیلی مرگ بر آمریکا گشوده ش شود باید کوبیده شود. چرا که نظام ولایت بر شعار مرگ بر آمریکا بنیان گذارده شده است، تعطیلی آن حکومت آیت الله ها و حجت الاسلام ها را از درون فرو میپاشد. بنابراین شعار مرگ بر آمریکا نه از دهان مردم بلکه از دهان دین بیرون میآید، دینی که قدرت هم هست. این است که با چنگ و دندان از ادامه آن دفاع میکنند، اما پس از 35 سال گرایش مردم بسوی غرب و آمریکا نه تنها فروکش نکرده است بلکه افزایش هم یافته است.

فیروز نجومی
Firoz Nodjomi
fmonjem@gmail.com


۱۳۹۲ مهر ۱۹, جمعه

ستیز با شیطان بزرگ
ستیز است با آزادی



35 سال ستیز و خصومت با غرب، بویژه آمریکا، بآن نقطه ای رسیده است که بازگشت از آن، شواهد نشان میدهد، اگر غیر ممکن نباشد، بسی  بسیار سخت و دشوار است و هرچه بیشتر غامض و پیچیده تر. حال که به زانو نشسته، رخ زرد و رنجور گردیده و بنیان ش تا بیخ و بن به لرزش درآمده است، حکومت ولایت، رفتار و گفتار مذبوحانه ای را آغاز کرده است که از آن نقطه باز گردد، بازگشتی که، بعنوان نمونه، در گفتمان «نرمش قهرمانانه،» «صلح» امام حسن و زمزمه "حدیث " حذف شعار «مرگ بر آمریکا» بازتاب مییابد،  و نیز تایید و تصدیق هالوکاست، تاریک ترین و شرم انگیز ترین جنایت ها در تاریخ بشری، پس از سالها انکار، و هم چنین مکالمه تلفنی حسن روحانی با اوباما، رئیس جمهور آمریکا.

اما، واقعیت این است که تا زمانیکه  در نظام ولایت گفتمان مصالحه و مذاکره کفر و گناه از سر وا داده گی بشمار میرود، هر گفتمان دیگری از جمله گفتمان «اعتدال،» ویا  گفتمان "بازگشت..." در برابر گفتمان ولایت چیزی نیست مگر کشک. گفتمان ولایت، مظهر دین، بیانگر اراده معطوف به قدرت است، نه معطوف به حفظ منافع ملت. ولی فقیه بیش از هر چیز به بقای حکومت آیت الله ها و حجت الاسلام ها، فقهای بزرگ و مراجع تقلید می اندیشد چرا که در زیر نظارت مستقیم آنها  ست که نظم و انضباط حوزه ای- نظمی شبیه نظم پادگانی، میتواند بر جامعه حاکم گردد. از این آبشخور است که ستیز با آمریکا آبیاری میشود. چه اگر ولایت منافع ملت را در نظر داشت بجای آنکه با همسایه روسی با سابقه ای  درخشان در امداد رسانی به ارتجاعیون و توطئه تجزیه کشور، و نیز در خدا ستیزی ونماد مادی پرستی، دشمن دیرینه فقاهت، نرد عشق ببازد. و در 
کشور و بارگاه سرمایه داران کمونیست چین تن به دریوزگی دهد، باید ، با آمریکا عهد مودت می بست. تا کنون تمام خسارات سنگینی که به این کشور و مردم وارد شده است، تنها از سیاست آمریکا ستیزی بر میخیزد. چرا که نظام استبداد مضاعف ارزش هایی را مورد ستایش و تبلیغ و ترویج قرار میدهد که در تضاد و دشمنی است با ارزشهایی برخاسته از اراده آزاد انسان. بی دلیل نیست که حکومت ولایت با طیب خاطر به استعمار  حکومتهای چین و شوری تن میدهد، چون نظام های استبداد یکدیگر را بسیار خوب میفهمند. چرا که دارای اهدافی مشترک اند. حکومت محدودیت ها و ممنوعیت ها در تمام عرضه های زندگی نمیتواند با حکومتی که بر اساس حفظ اراده آزاد انسان که بشود و بنمایاند آنچه که هست و میتواند بشود، سازگاری ندارند و آب شان در یک جوی روان نمیشود.. تنش هسته ای را باید بازتابی از یک تنش عمیق و اساسی تر یافت: تنش دو فرهنگ که متقابلا یکدیگر را دفع مینمایند. در چنین صورتی آیا محلی هست برای خوش بینی؟

افزون بر این، نظام ولایت و یا نظام محدودیت ها و ممنوعیتها، نظامی استوار بر شریعت اسلامی، چندان هم به بهبود شرایط مادی مردم، رفاه و آسایش عمومی، اعتنایی ندارد. به تجربه نیز آموخته است که بهبود شرایط مادی لزوما به سکوت و آرامش و تحکیم نظام تسلیم و اطاعت- به اراده مطلق ولایت نمی انجامد، حتی ممکن است که  سبب ارتقا انتظارات و ضعف هنجارهای دینی و اخلاقی، را نیز فراهم آورد و بینایان نظام را به لرزه در بیاورد.. نظام ولایت، نگران فقر و عقب ماندگی نیست. زندگی امام علی است که الگوی ایده ال زندگی ست: لنگه کفشی را زیر سر گذاشتن و بر پوستین خفتن و با تکه نان خشکی زندگی کردن. حضرت ولایت و هم قطار ان ش را هیچ ابایی از بازگشت بدوران شبانی و عشیرتی نیست. البته که بر اساس این باور که دین و ایمان فائق خواهد آمد بر غریزه ها و خواهش های روحی و یا جسمانی. مردم با نیروی ایمان بر درد بیکاری و گرانی، محنت و تنگدستی پیروز میشوند. و باید بشوند. این اراده ولایت است. آیا میتوان در این نظام عاقلانه اندیشید و اندیشه را به آزادی بیان نمود که حقیقت را گوید: «نه به غنی سازی هسته، آری به برقراری رابط با آمریکا؟» دهان را اگر نبندی. دهانت را ببندند با مشت و لگد، با آزار و شکنجه در زندانها اوین. از این بابت خاطر جمعی داده اند به مردم، امنیتی که مردم ترجیح میدهند بر بی خانمانی و ویرانی و آواره شدن مردم سوریه و یا کشتار عراق و وضع در هم پاشیده مصر. بعضا شکر گزار هم هستند. اگر هیچی ندارند، اگر جز اطاعت چاره دیگری ندارند، امنیت و آسایش که دارند.

بعبارت دیگر نظام فقاهت به رهبری ولایت، نگران بحران اقتصادی که هر روز روی به وخامت میگذارد، نیست. البته که خشنود خواهد گردید اگر تحریمات اقتصادی را الغاء نمایند تا بتواند ثروت ملت را بباد بدهد. راه و روش "اسلام ناب محمدی : "جهاد " و "شهادت "است، کشتار و و خونریزی. جنگ و سلحشوری ست. تمامی فرمانده هان ردیف فوقانی نیروهای نظامی، بویژه سپاه پاسداران، همه تشنه شربت شهادت در راه رضایت الله هستند. آنها بارها اعلام کرده اند که شهادت را برترین سعادت برای بشر بشمار میآورند و پیوسته آماده اند تا با آغوش باز آنرا بپذیرند.

مهم نیست که در پس این ظاهر، شیفته قدرت و ثروت باشند. آنچه مهم است آن است که  ساختار نیروهای انتظامی و امنیتی بر اساس گفتمان جهاد و شهادت، سازمان یافته اند.  بی تردید رهنمود ولایت مبنی بر "نرمش قهرمانانه " فرمان ترک آرمان جهاد و شهادت نیست. نظام ولایت در حالیکه برای جهاد و شهادت، آماده میشود، میخواهد که جامعه جهانی، از آنجا که نظام ولایت سابقه درخشانی در صداقت و درستکاری دارد باور کند که غنی سازی هسته ای هیچ هدفی ندارد مگر بهره ور ی صلح آمیز. چه ننگی، اگر به آرمان های جهاد و شهادت پشت نمود و با شیطان بزرگ و جوجه شیطان ها عهد و قرار داد بست. آیا این چیزی بجز رسوایی هم هست؟ آیا نظر سنجی میتواند این رسوایی را پنهان نماید؟ آیا مردم نخواهند پرسید که چرا حالا پس از تحمل سالها خسارات جبران ناپذیر؟ ا البته که ولایت را باکی نیست. او بیش از نیمی از کشور را بدست سپاه پاسداران سپرده است که از تاجی که حضرت ولایت در زیر عمامه اش پنهان کرده است دفاع نمایند. حضرت ولایت نیروی پاسداران را بوجود نیاورده است که از منافع مردم دفاع کند. پس از کسب این ثروت باد آورده، قدرت نا محدود سپاه پاسداران، نمیتوانند چیزی بیش از سگ های زنجیری ولایت بشمار آیند.

 این بدان معنا ست که حضرت ولایت نمیتواند چندان نگران وخامت اوضاع اقتصادی باشد. نیروهای امنیتی تمام منافذ را مسدود ساخته است. تنفس را دشوار نموده است. از تکرار تجربه سوریه هم کوجکترین ابایی ندارند. همان ویرانی ها که سپاه پاسداران در سوریه ببار آورده اند، چندین برابر آنرا میتوانند در ایران بوجود آورند. در منظر ولایت، در ته دلش، چه بهتر که وضع اقتصادی حتی وخیم تر هم  بشود. هرچه وخیم تر و درد انگیز تر وضع مادی، چاره ای نیست مگر اطاعت و فرمانبرداری. چه، بهتر شدن وضع مادی ضرورتا دسترسی به منشا اطلاعات و ارتباطات رسانه ای  را نیز همراه با خود به ارمغان میاورد، ارمغانی که دشمن شماره یک ولایت بشمار میرود، ارمغانی خطرناک، چون روی به  رهایی از قید و بندها و شکستن تابوها  و مقدسات بازدارنده، دارد، و نیز روی به بارور شدن و شکوفایی استعدادها، تواناییها و خلاقیت ها،روی به آزادی دارد. همه اینها، در منظر فقاهت، ناپسند و پلید هستند و به «اباحی " گری میانجامد، به الحاد و ارتداد، به شکستن تمامی هنجارهای مقدس و اخلاقی. آنچه در راه ولایت نیست، ضد ولایت است.

برغم شرایط سخت اقتصادی و فقر روز افزون، نظام ولایت نگران پدیده " بد حجابی  " ست، نگران زلف افشان خانم ها و آشکار شدن  برجستگی های اندام آنها ست. دل وا پس جدایی جنسیت ها در جامعه و در دانشگاهها در وسایل نقلیه و امکان عمومی، چه در کوه و چه در دریا و چه در زمین. اختلاط جنسیت ها و تبعات منفی و فساد زای آن همه مظاهر تمدن غربی ست.  حضرت ولایت نگران جوانانی ست که در دامن نظام معنوی اسلام پرورش یافته اند، اما، سراسر آماده اند  که روزنه ای بیابد  و بر علیه آن سر بشور ش و نافرمانی بردارند. حضرت ولایت دلشوره موزیک طرب انگیز و شادی آور را دارد.، دلشوره بیداری مردم را از طریق اینترنت و رسانه های ماهواره ای. نظام ولایت از فیس بوک هراسناک است. از گوگول وحشت دارد. وای اگر مردم بیدار شوند. بی جهت نیست که نظام فقاهتی که مظهر آن حوزه های علمیه است، بیش از 300 سال نظام آموزشی کشور را در اختیار داشت و تا اواخر سالهای 40 ، نود درصد مردم بیسواد بودند. آنها مکتب خانه میساختند و قرائت قرآن به کودکان میآموختند. چون با انسان بیگانه و با آزادی غریبه بودند، انسان را همچون حیوان پرورش میدادند، مطیع و فرمانبر تا در بندگی و عبودیت اعتلا یابد. فقاهت زمانی نظام استعماری را در جامعه بنیان نهاد که استعماری غربی هنوز پا به عرصه وجود نگذارده بود.  این استعمار درونی بود که زمینه را برای استعمار خارجی، آماده ساخته بود.

 بعبارت دیگر، خطر از درون بر میخیزید و نه از بیرون. خطر را بیرونی کردن در شکل و شمایل غرب و آمریکا، دشمن تراشی ست در جهت فریب و ریاکاری. جنگ با شیطان بزرگ ، ابزار اصلی اسلامیزه کردن جامعه ایرانی، جامعه ی محدودیت ها، ممنوعیت ها، در دست آیت الله و حجت الاسلام ها ست.  باید اطمینان داشت که  آنها بخوبی میدانند که گاو شیر ده  ستیز با آمریکا هنوز میتواند شیر بدهد. البته که بخشی از فقاهت برهبری رفسنجانی و خاتمی و روحانی بر آنند که هنوز فرصت بازگشت از نقطه غیر قابل بازگشت، امکان پذیر است. که میتوان با جهان از در آشتی درآمد بدون آنکه غرور و عزت اسلامی را بخطر بیاندازیم. که روند گذشته تقابل، تنش و تشنج در ظاهر و زد و بست و مذاکره و تعامل در پشت درهای بسته هتلهای مجلل و در دالان های پر پیچ و خم دیپلماسی، کارآیی خود را از دست داده است.

اگر به  حکومت دین از منظر منطق دیالکتیک بنگریم، می بینیم که این نظام آبستن انسان است، انسانی که در ذاتش آزادی نهفته است، آبستن چیزی که  نظام بندگی و عبودیت را از درون نفی میکند. این است مانع اصلی برقراری روابط مسالمت آمیز با غرب، بویژه آمریکا. هراسناک  که رابطه دوستانه با آمریکاف زایش انسان را تسریع نماید. حضرت ولایت حق دارد که بترسد، چرا که تجربه تاریخ نشان میدهد که در نبرد بین انسان و خدا، سر انجام انسان برنده بوده است. آنگاه زنان حجاب اسارت و بندگی از سر برگیرند. اختلاط جنسیت ها و آزادی در آمیزش جنسی- تهدید کننده ترین خطرها، به هرج و مر ج میکشد. نه هنجاری میماند و نه اخلاقی. ارزشی نمی ماند مگر مادی پرستی و افزون طلبی، فسق و فساد هم جا را فرا میگیرد، چنانکه گویی، چون زنان حجاب بر سر دارند، جامعه اسلامی سراسر پاک و بری از جرم و جنایت، زورگیری و غارت های بزرگ، فساد و فحشا است. نظام ولایت میتواند تا ابد با شیطان بزرگ بجنگد، اما از گنداب محدودیت ها و آئین شریعت است که شیطان های ریز رشد و نمو میکنند و سر انجام، نظام ولایت را سرنگون میسازند.  

فیروز نجومی

Firoz Nodjomi
fmonjem@gmail.com

۱۳۹۲ مهر ۱۲, جمعه


الله اکبر: دین یا سیاست؟




 واقعیت این است که بانگ الله اکبر، هراسی در دل رژیم ولایت نیندازد. چون نظام ولایت خود حافظ و نگهبان الله اکبر بوده است و عامل نهادین ساختن آن در شعور و آگاهی مردم. هیچ کس بهتر از آیت الله ها و حجت الاسلام ها، الله را نمیشناسند. آنها خوب میدانند که الله اکبر افسانه ای بیش نیست، مثل افسانه ی فرود آمدن جبرئیل از آسمانها و ایستادن بر فراز دو افق شرق و غرب و برگزیدن محمد و وادار نمودن او به قرائت (محمد امی بود). آیت الله ها، علما و فقها بخوبی آگاهند که الله، خدایی ست که محمد برای قدرت و اقتدار خود خلق کرده است. الله هرچه بزرگتر و عظیم تر، قهار تر و خشن تر، بهمان سان محمد. محمد، الله هی را اختراع کرده است که چیزی جز بندگی و عبودیت، تسلیم و اطاعت و تقلید و تبعیت نخواهد. او الله را اکبر خواند که بتواند برای رضا و خشنودی اش شمشیر خود را بکار گیرد و سر مشرکان و کافران و منافقان، یعنی تمام آنانی که نسبت به توحید و نبوت شک و تردید بخود راه داده بودند، بر زمین افکنند.

فقها و علما نیز راه نبوت را قرنها به نیابت از امامت ادامه داده و سلطه ی الله اکبر را در زبان و فرهنگ و عادات و آداب و رسوم مردم گسترده اند. چه برای هر ضمه و فتحه ای که الله در کلام خود بکار برده است، قرنها است که تحقیق و تجسس کرده اند و دانش فقهی و کلامی را بوجود آورده اند. هرچه که اندیشیده اند و به نگارش در آورده اند محور ش اثبات و توجیه اکبر بودن الله بوده است. خویشتن را پیوسته در کلام الهی، قرآن، کتاب آسمانی الله، غرق  ساختند تا  خود  جلوه ی الله هی شوند که اکبر است. آنها الله اکبر را یکی از ساده ترین و مصطلح ترین واژه  ها در زندگی روز مره نمودند. ملت خو گرفته است که با بانگ الله اکبر برخیزد و بخسبد. اما هرگز نمی اندیشد که بانگ الله اکبر، اعترافی ست به اصغر بودن خویشتن. الله، اکبر است بآن دلیل که من اصغر هستم.. او بزرگ و عظیم است. من کوچک و حقیر. من و الله، نمیتوانیم با هم اکبر باشیم.

  تکرار الله اکبر بگونه ای روزمره، بویژه که  اگر از عبادت گران باشی، ضمن اینکه باور به اکبر بودن الله را نهادین میسازد، صغارت و حقارت را نیز در ناخود آگاه انسان تداوم می بخشد. اکبر بودن الله را مسلم فرض میکنیم و به  اصغر بودن انسان هرگز نمی اندیشیم. البته تنها با ایراد الله اکبر نیست که خود را صغیر و حقیر میسازیم بلکه در هر حرکت و عملی که در سوی الله بانجام میرسانیم، به  الله  عظمت و اقتدار می بخشیم و خود را تنزل میدهیم. پیشانی در استان ش می سائیم و در سجده های طولانی طلب عفو و مغفرت میکنیم. فاصله الله با بنده اش از زمین است تا آسمان. البته بسیاراند آنان که به حقارت و خواری خود مفتخراند. در نتیجه از این الله پرستان نمیتوان انتظار فهم و درک انسان را داشته باشیم. چرا که انسان در منظر اینان زمانی به کمال میرسد که بر قله رفیع عبودیت و بندگی نسبت به الله، صعود کرده باشد.
  
طبیعی ست که وقتی الله اکبر را بر زبان میرانیم،  نیاندیشیم که خدایی که به خود نسبت کمی میدهد و خود را اکبر وصف میکند، شان خود را به یک موجود زمینی تنزل داده است و نمیتواند انگیزه ای جز قدرت و اقتدار داشته باشد. زیرا که الله به بندگان خود فرمان میدهد که او  را فرمانروا و مالک و ارباب دو جهان هستی و نیستی توصیف کنند. هشدار دهد مکرر در کتاب قرآن خود که مبادا از انجام وظایفی که برای الله پرستان تعیین نموده است، از جمله حمد و ستایش روزانه،  غفلت نمایند. الله خود را اکبر نامیده است، که توانایی اندیشیدن و تعقل و خرد ورزیدن را از انسان سلب نموده و در زیر سلطه و سروری خود نگاه دارد. روشن است که باور به اکبر بودن الله، مستلزم اصغر بودن باورمند است. مسلم است که اگر خود را اصغر نکنی هرگز نمیتوانی الله را اکبر نمایی. آیا  آنکه، خون خود و خون دیگری را در راه اکبر بودن الله میریزند، اعترافی نیست به ناچیز بودن انسان در برابر الله؟ آیا میتوان گفت شهادت در راه تحصیل رضای الله، صعود به رفیع ترین قله عبودیت و بندگی نیست؟

جانشینان امامت، مجتهدین و فقها، الله را اکبر ساخته اند که مردم را اصغر و صغیر نگاه دارند. چرا که از صغارت مردم، هم دولت و هم روحانیت در طول تاریخ سود برده اند. هم اکنون که بر مسند قدرت قرار گرفته اند، حتی بیشتر به صغارت ملت نیازمندند. فریاد الله اکبر زمانی قابل قبول است که در اطاعت و تسلیم، در اعتراف به صغارت و حقارت، ادا شود، نه در نفی و مقاومت در برابر نظام ولایت. که در آن صورت اصغر، مشرک شود و منافق، آزادیخواه و دگر اندیش، مستحق عذاب و شکنجه و شایسته مرگ و نابودی، نه یکبار بلکه به تکرار تا بی نهایت. الله، اکبر است، چون انتقام الله با عذاب الیم همراه است و ابدی.    

بنابراین، رژیم دین، وقتی دهانی را که به الله اکبر گشوده است میکوبد، دهان اصغر را کوبیده است. دهان بنده ای را می کوبد که رعیت است و حق و حقوق انسانی خود را به الله تسلیم نموده است و پیوسته الله را اکبر خوانده است. مسلمان، عبد است و بنده. اسارت و بندگی هدیه الله است به مسلمان. ولی فقیه نیز که هم اکنون جلوه ی الله است، به انسان ها همچون بنده و رعیت مینگرد و برای آنها نیز حق و حقوقی هم قائل نمیشود.
    
شاید مردم در پناه تاریکی شب، مبادرت به فریاد الله اکبر میکنند بان علت که  فریاد الله اکبر در درون شان شهامت و شجاعت را در رو در رویی با خشم و خشونت، بیدار میکند. مشکل آنجا ست که همین احساسات را نیز میتواند در طرف مقابل که ابزار خشم و خشونت را در اختیار دارد فعال سازد که خود سبب شود که هرچه سخت تر و محکم تر بکوبد. یکی، الله اکبر را فریاد میزند که اعتراض و مقاومت کند چون محکوم است در برابر نیرویی خشن و بیرحم، نیروی ولایت. اما، دیگری الله اکبر را فریاد میزند بآن دلیل که وجود خود را با وجود الله در وحدت و یگانگی می بیند. بر آن تصور است که او همان گوید و همان کند که الله و رسولش، محمد روا داشته اند. که امروز او ست جانشین الله. یعنی او ست که فرمانروا و ارباب. صفت اکبر، بنابراین،  برازنده ی او ست.

حال سوال این است که چگونه میتوان با الله اکبر به جنگ الله هی رفت که اکبر است و شمشیر در کف دارد؟ آیا با الله اکبر میتوان به نبرد با نیست انگاری و صغارت و حقارت در درون رفت؟ تجربه به ما میگوید درست است که فریاد الله اکبر تخت شاهی را واژگون نمود، اما هرگز امکان ندارد که اریکه ی ولایت را فرو اندازد. زمانیکه سر پنج تن معصوم "محارب " بر سر دار میرفت، جلادان ولایت بودند که مستانه الله اکبر را فریاد میزدند. اما به گزارش سازمان حقوق بشر، «محارب،» فرزاد کمانگر مبادرت به توزیع شکلات های خود در میان دژخیمان الله میکند و همراه چهار هموطن خود که یکی از آنان شیر زنی نیز بنام شیرین الم هولی، بوده است سرودی میخوانند خطاب به رفقا و هموطنان. در چنین شرایطی آیا نباید به اکبر بودن الله شک و تردید نمود و آئین انسان اکبری را جانشین الله اکبری ساخت؟ نه از حق و حقوق الله که از حق و حقوق انسان دفاع کنیم؟ سر در راه آزادی و بزرگی انسان نهیم؟ چه ایرادی خواهد بود اگر دین انسان ستیز را رها سازیم و دین انسان اکبری را جانشین آن نماییم؟

فیروز نجومی
Firoz Nodjomi
fmonjem@gmail.com










۱۳۹۲ مهر ۵, جمعه

طبل توخالی




سر انجام پای پاک رئیس جمهور حکومت ولایت، شیخ دیپلمات، حسن روحانی به "خاک شیطان بزرگ " رسید، در حالیکه گمانه زنی ها در باره یک گشایش مهم در رابطه ایران با غرب بویژه آمریکا از جمله دیدار وی با بارک اوباما  رئیس جمهور آمریکا، به اوج خود رسید. البته، وزیر امور خارجه وی، جواد ظریف، پیشا پیش با چندی از دولتمداران از جمله کاترین اشتون، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، و ویلیام هیگ، وزیر امور خارجه انگلیس، ملاقات کرده و کلی دل ربایی نموده بود .  یعنی که زمینه را برای ورود رئیس خود، آماده ساخته و بر کنجکاوی ها هرچه بیشتر افزوده بود که اینبار حکومت اسلامی کدام چهره خود را در مجمع عمومی سازمان ملل به معرض نمایش گزارده و به جهان معرفی میکند؟

در سخنانی که در مجمع عمومی سازمان بین الملل(24 سپتامبر 2013) ایراد نمود، حجت الاسلام و یا شاید بهتر باشد که بگوییم «دکتر» حسن روحانی بر عکس، رئیس جمهور پیشین، محمود احمدی نژاد که هاله نورانی پشت سرش او را در مرکز توجه زندگان دنیا قرار داده بود،  جهان را براه انبیا فرا نخواند و از مدیریت جهانی امام زمان سخنی به میان نیاورد. نه دست به تحریک زد و نه تهدید. اگر چه بعدا نه با انکار بلکه با تایید ابهام انگیز فاجعه هالوکاست، جنجال آفرید، با این وجود. با منشی آرام و متین در مجمع عمومی سازمان ملل ظاهر شد بدون آنکه اعتراض و انزجار ی در برخی بز انگیرد. اما، به انتظاراتی هم که خود به آن دامن زده بود نه پاسخی داد و نه گشایشی هم در مناسبات ایران و آمریکا بوجود آورد و گویا برغم میل درونی از روی در روی قرار گرفتن با رئیس جمهور آمریکا، اجتناب ورزید. شاید، مباد که از "اختیار تامی " که "رهبر معظم انقلاب " بوی اهدا کرده بود سوء استفاده نموده و سبب رنجش حضرت ولایت را فراهم آورد. یعنی که نه حسن روحانی بلکه هر رئیس جمهور دیگری باید هراس رهبر و  ولایت پرستان  را در دل داشته باشند: دست دادن با «رئیس جمهور آمریکا»؟ چه مصیبتی که ببار نخواهد آمد.   جواب آیت الله های قم و بیت راهبری را چه خواهد داد. چگونه ممکن است دست های پاک حجت الاسلامی با دست های آلوده یک آمریکایی  تماس پیدا کند؟ شاید هم روحانی هراس کفن پوشان و قمه زنان را در دل گرفته بود.

چنین بنظر میرسید که رئیس جمهور بیشتر در اندیشه راضی نمودن سردار نقدی، سردار سر لشگر جعفری، فرمانده سپاه پاسداران، سردار سلیمانی فرمانده معروف سپاه قدس و یا سر لشگر فیروز آبادی، رئیس ستاد ارتش، قراول ان ولایت  بود تا صعود بر قله شجاعت و شهامت.  معروف است که سردار جعفری در بحثی با احمدی نژاد درگیری پیدا میکند و یک سیلی سخت و جانانه ای  به صورت او مینوازد.. سردار نقدی در تفسیر «نرمش قهرمانانه» (رهنمود ولایت برای نشان داد راه در دیپلماسی جهانی) گفته بود "مذاکره برای نابودی اسرائیل."  روشن است که روحانی نمیتوانست اندیشه ارائه یک راهکار شجاعانه  و عاجلانه در خدمت به منافع ملی، نه ولایت در سر به پروراند تا در تاریخ از او به بزرگی یاد کنند. واضح است: تا ولایت هست، زبونی و بزدلی هم هست.

 از اینرو از سخنانی که رئیس جمهور جدید حکومت اسلامی در مجمع عمومی سازمان بین الملل ایراد نمود، بیشتر بوی ادامه کارزار با "شیطان بزرگ " به مشام میرسید. البته نه با گفتمانی "امام زمانی، " سراسر تهدید و خشونت، افراطی گری و انتقام ستانی، بلکه با روضه مظلومیت و گله و شکایت از ظلم و ستم که بر او و ملت ش رفته است. محتوای سخنان او با آنچه احمدی نژاد بیان میداشت، چندان تفاوتی  نداشت.  اما، آنرا بزبانی که از منتقدین پست مدرنیست ها به عاریه گرفته بود، به نقد سلطه گرایی غرب پرداخت و گفتمان "مرکز گرایی "  غرب را محکوم  نمود. که ارزشهای خود را ارزشهای جهانی می پندارند، و به ستیز و خصومت با دین و فرهنگ اسلامی  میپردازند و بدین ترتیب نظم و صلح جهانی را بخطر میآندازند.  چنانکه گویی که خود به مطلق و نقصان ناپذیر بودن ارزشهای اسلامی باور ندارد و با تمدن غرب، با آزادی و استقلال و خود گردانی فرد سر آشتی و سازش دارد؟ او بر مواضع همیشگی رژیم پافشاری نمود. که بعنوان مثال زمان آن فرا رسیده است که "بومی " شدن هسته ای جمهوری اسلامی را بپذیرید. که غنی سازی حق قانونی ماست. راه حل های نظامی کارآیی خود را از دست داده است. آنگاه از ملت ستمدیده فلسطین به دفاع پرداخت و از "فاجعه انسانی " در سوریه سخن راند. سپس جهان را بسوی  صلح و بشر دوستی، حفظ کرامت انسانی، همکاری و اعتدال و میوه های دلپذیری که ببار میاورد، فرا خواند.

آری، رئیس جمهور چنان سخن میگفت گویی که او از سرزمینی برخاسته است که در آن نه ظالمی هست و نه مظلومی، نه ستمکار ی و ستم کشی  و یا حاکمی و محکومی؛ سرزمینی که  نه از خشونت بویی برده است و نه از بیرحمی و انتقام ستانی، نه از برتری جویی چیزی میداند و نه از جنگ و خونریزی، جهاد و شهادت در راه خشنودی الله، چیزی بگوش ش رسیده است. که وی از جامعه ای برخاسته است بیگانه با فقر و فساد و تبعیض، با خشم و خشونت و کین خواهی، غریبه با زندان و شکنجه و تجاوز به دگر اندیشان، با یکسان سازی جامعه با حکم اجباری حجاب و  اطاعت از احکام شریعت اسلامی. که او از سرزمینی  میآید که برای برقراری  نظم و آرامش در جامعه نه به نیروهای امنیتی و نظامی تکیه میکند و نه آنرا بکار گیرد برای  سلطه جویی و سلطه افکنی. که او فرهنگی را ارائه میدهد که سراسر صلح است و مسالمت، سراسر احترام به حق و حقوق بشر است و بشر دوستی، چنانکه گویی در دفاع از  کرامت انسان  است که روزانه طناب شریعت را در ملا عام در برابر چشم های پیر و جوان بر گردن متهمین به  دار مجازات میاویزند، تخته شلاق برپا میکنند و در انظار عموم حد شرعی را جاری میسازند . که احکام قصاص و سنگسار قطع اعضای مجرم برای بازداری از ارتکاب جرم و حفظ امنیت و آرامش است که به اجرا در میآید. آری، وی از سرزمینی میآید که خود آنرا چنین می ستاید:

"مردم بزرگ ایران در انتخابات اخیر است؛که با تبلور مردم سالاری دینی و انتقال آرام قدرت اجرائی نشان داد که ایران لنگرگاه ثبات در دریای ناآرامی های منطقه ای است(زیر خط از نگارنده). اعتقاد راسخ حکومت و مردم ما به صلح پایدار، ثبات، آرامش، حل مسالمت آمیز مناقشات و تکیه بر آراء عمومی به عنوان پشتوانه قدرت، مقبولیت و مشروعیت، نقشی والا در فراهم کردن چنین محیط امنی داشته است."

از سراسر این سخنان صداقت و خلوص بیرون میجهد. اگر دستگاه دیپلماسی نظام ولایت عاری از اعتبار است به آن دلیل است که دیپلمات های حرفه ای بخوبی میدانند که بر مردم ایران چه میگذرد. جوشش و خروش مردم ایران در سال 88 و قتل نماد زیبایی و زندگی، ندا، از خاطر آنها زدوده نشده است. هنوز دو رقیب اصلی انتخابات، بدون اتهام، بدون محاکمه در حبس بسر میبرند بدون آنکه از حقوق زندانی بر خور دار باشند.

دکتر صادق زیبا کلام، استاد دانشگاه و تحلیلگر شرایط سیاسی، در توجیه  گفتار و رفتار روحانی در بازی دیپلماسی، میگوید که رئیس جمهور در این سفر زیر خرمنی از "فشار " بوده است هم از درون و هم از بیرون. روحانی نیز میتوانست بسیاری چیزها بگوید، تلخ و سنگین برای یکطرف و وجد آور و خشنود کننده برای طرف داخلی و یا برعکس.  "اما،" وی میافزاید:

"روحاني مي‌دانست كه اصولگرايان تندرو در داخل كشور با همه وجود دارند به سخنراني‌اش در تهران گوش مي‌كنند كه از همان درگاه وي را آماج حملات و انتقادات قرار دهند، بنابراين مجبور بود دست به عصا حركت كند."

وی از علی امینی مذاکره کننده فرار داد نفت با کنسرسیوم بعد از 28 مرداد که در شرایطی مشابه  روحانی قرار داشته است، نقل میکند که  در پاسخ به منتقدین خود گفته بوده است که  «نه آن مقداري بود كه مي‌خواستيم بلكه مقداري بود كه مي‌توانستيم.» بنابراین، با در نظر گرفتن شرایط دشوار و فشارهای همه جانبه، روحانی به آنچه دست یافته است که توانسته است و نه آن چیزی که میخواسته است.

اما، براستی این چه چیزی بود که رئیس جمهور جدید ایران، میخواست؟ سخنان او نشان نمیدهد که هنوز آماده بده بستان باشد، بنظر میرسد که آمده است که بیشتر بگیرد تا چیزی بدهد. این را نیز میتوان تعبیری دانست از "نرمش قهرمانانه." در ایران نیز سخنرانی روحانی بسیاری از بزرگان قم را به وجد آورده بودن و روحانی را بواسطه گفتمان " طلبکارانه " اش برخی از سرداران سپاه  ستودند. معلوم است که آنهایی که باید خشنود نماید، موفق شده است. شاید این ظاهری بیش نباشد. شاید در خفا است که روحانی قرار است که شگرد «نرمش قهرمانانه» را بکار گیرد و بست و بندها را دور از چشم مردم مدیریت نماید. هنوز بعید بنظر میرسد که نظام ولایت به آن درجه از بلوغ رسیده باشد که بتواند به آزادی اندیشه کند، به آزادی بشر. او ترجیح میدهد که در زندانی که برای خود ساخته است بماند.

بنابراین، رئیس جمهور حکومت اسلامی در دنیا تنها رئیس جمهوری ست در جهان که خود، دارای رئیس ی ست بسی  داناتر و توانا تر. از او جهان بخود کم ندیده است. روشن است که آقای روحانی خود را مسئول به ولایت میداند نه  مسئول به ملت. هرآنچه که او در مجمع عمومی سازمان بین الملل بزبان راند، باز تابنده میل و اراده ولایت بوده است  نه  آنچه که از درون او می تراویده است. این محدودیتی ست ساختاری. رئیس جمهور اگر چه با رای نزدیک به 19 میلیون از مردم ایران به ریاست رسیده است، اما تنها یک رای کافی بود که هرگز به ریاست جمهوری نرسد. رئیس جمهور، مهم نیست که چه کسی است. اول وامدار ولایت است. مسند خود را باو مدیون است. اگر میخواهد از اعتمادی بر خور دار باشد، باید پاسخگویی به ولایت پیوسته پا برجا بماند. اگر رئیس جمهور قصد خدمت به مردم را داشته باشد به حمایت ولی فقیه نیازمند است. نه تنها ریاست جمهوری محمد خاتمی شاهدی براین مدعا ست، احمدی نژاد نیز تبلور اراده ولایت بود از آغاز تا پایان. چرا که نظام ولایت نظام فرمانروایی ست و فرمانبری. اگر فرمان نبری هرگز به ریاست نرسی. نظام ولایت، نظام تسلیم است و اطاعت از ولایت. یعنی کسانی که به ریاست جمهوری میرسند  ، باید که ضرورتا زبون و هراسناک، لرزان و مردد باشد، مبادا که مورد خشم ولایت قرار گیرد.

پس رئیس جمهوری که خود را برگزیده ملت میداند باید جرات و شهامت لازم را در جهت حفظ منافع ملت در خود داشته باشد. اگر روحانی منافع ملت را در نظر داشت، و قصد پاسخگویی به خواست واقعی  مردم ایران و جهان را داشت، نه آن خواستی که خود تعریف تعیین کنند بعنوان "خواست مردم. " از اراده و خواست مردم مبنی بر غنی سازی هسته ای چنان سخن گویند که اگر به آن نرسند جان به جان آفرین تسلیم میکنند و یا آنکه نان روزانه شان بدان بستگی دارد. مردم ایران امروز به تجربه در یافته اند که جریانات هسته ای بجز سیه روزی و تیره بختی چیزی دیگری برای آنان ببار نیاورده است و شرایط را هر چه بیشتر سخت و دشوار کرده است برای رویش رهایی و آزادی.

چه میشد اگر روحانی حقیقت را بزبان میآورد که دست یابی به تکنولوژی هسته ای و فن آوری غنی سازی در نظر اقتصاد دانهای مستقل داخلی و خارجی، تهی از توجیه اقتصادی ست و مقرون به زیان و ضرر است. خواست ملت آن است که زیان بس. تعلیق غنی سازی و الغاء تمام تحریمات بدون درنگ و بر آوردن  نیاز های هسته ای مردم ایران؟

وای چه خاکی باید بر سر گیرد رئیس جمهور حقیقت گو؟ بهتر است که به وطن باز نگردد و به پناه جویان ایرانی به پیوندد. پس بر سر غرور ملی چه آمد؟ آبرو و حیثیت کجا رفت؟ پاسخ حسین شهید و مظلوم را چه کسی میدهد؟ اما، همیشه میدانیم که گشایش با امام عچ است. او میبیند، شاهد است که چه ستمی بر ملت ایران که پرچم اسلام را بلند کرده است میرود. بنابراین؛ بمنظور آنکه رئیس جمهور حقیقت را بگوید، باید که درون مایه ای سخت و آهنین داشته باشد. فعلا رئیس جمهور ما، چیزی نیست مگر طبل توخالی.  

فیروز نجومی

Firoz Nodjomi
fmonjem@gmail.com




۱۳۹۲ شهریور ۲۹, جمعه


«نرمش قهرمانانه» یا حرکت مذبوحانه؟





«نرمش قهرمانانه،» جدیدترین راهبرد خداوندگار خامنه ای در مصاف و رو در رویی با غرب برهبری شیطان بزرگ، امریکا، مثل توپ در جهان ترکید.  تعبیر و تفسیر گردید که نشانی ست بر پایان دوران ستیز و خصومت و آغاز دوران تعامل و مسالمت در نظام ولایت. چرا که نه ؟ چه اشکالی دارد از این رو به آن رو شدن؟ اراده ارباب دیروز بر نواختن بر طبل تو خالی بود و تهدید و تحریک، تنش و تشنج و تیره ساختن روابط با غرب تا بتواند سکوت و خاموشی را در داخل بر قرار نموده،  ریشه «نه گویان» را بر کند و نهادینه سازد نظم اجتماعی را بر اساس شریعت اسلامی: تسلیم و اطاعت و تقلید و تبعیت.  امروز اراده ولایت بر پذیرش چیز دیگری قرار گرفته است.

چه اهمیتی دارد از این رو به آن رو شدن. مگر حساب و کتابی وجود دارد. مگر مسئولی  هست و  پاسخگویی؟ آنچه مهم است آن است که ولی فقیه دانا و توانا ست. او مالک و ارباب است. آیا رعیت ها میتوانند تدبیر و تعقل ، قصد و نیت ارباب را به سوال بکشند؟ یعنی ولی فقیه، موجودی ست آسمانی و رها از هر بندی. او هرچه میگوید و در هر زمان میگوید، آخرین حرف را میگوید. هم اکنون، نوبت رسیده است، ه به «نرمش قهرمانانه،»  نرمشی لبریز از ایمان و اعتقاد، مردانگی و جان نثاری در پای ولایت. چه ایرادی ست که این صفات اسلامی را در عرصه جهانی به نمایش گذاشت؟ ولایت سر انجام به این نتیجه رسیده است که از راه های انحرافی هم میتوان به "راه مستقیم " گام نهاد.  فرض که از «نرمش قهرمانان» قبلا سخن هم ولایت فقیه بزبان آورده باشد، چرا هرگز آنرا بکار نبست تا زیر بار تحریمات اقتصادی به زانو در نغلتد؟ تحریماتی که ابعاد ویرانگر آن به تدریج خود را نشان میدهد و آژیر یک طوفان عظیم و تکان دهنده را به صدا در آورده است.

البته که دیر زمانی ست، مردم ایران در انتظار چنین لحظه ای بوده اند و خوب میدانستند که دیر یا زود فرا خواهد رسید.  و رسید، لحظه ای که "رهبر معظم انقلاب " نیز همانند پیشکسوت و آموزگار و ارباب خود، مجبور خواهد بود که "جام زهر " را نوش جان کند و از غنی سازی دست بردارد و و در و پیکر را بر روی بازرسان باز نماید. اما، بدرستی معلوم نیست که «نرمش قهرمانانه» برای کشتی گیری که پشتش بدست  حریف به خاک رسیده و ضربه فنی شده است، چه سودی در بر دارد؟ «نرمش قهرمانانه» را نیز میتوان با نوشداروئی مقایسه نمود که رستم برای شفا ی فرزندی میخواست که با دست خود بخاک و خون کشیده بود.

حضرت ولایت، اما، خداوندی نه تنها جلوه الله است، یکتا و یگانه بلکه ساحری ست بزرگ. «نرمش قهرمانانه» چیزی نیست مکر آن برگ جادویی که شب را به روز تبدیل میکند و روز را به شب و به چشم بهم زدنی حقیقت را وارونه مینماید، چنانکه گویی دست کشتی گیر بازنده است که داور بعنوان پیروزمند بالا برده است. باید بخاطر بیاوریم که امام خمینی قصد آن داشت که با نوشیدن "جام زهر " به شکست در فتح قدس از راه کربلا و برانداختن کفر و باطل، اعتراف کند. امام قطعنامه صلح را نه در قدس بعنوان فاتح بلکه در جماران از سر ضعف و ناتوانی امضا نمود. اما، این حقیقت تلخ موجب ی نبود که آیت الله ها و حجت الاسلام های حاکم، شکستی بزرگ را- در ادامه هشت سال جنگ بیهوده به قیمت بخاک و خون کشیدن صدها هزار انسان و تخریب و  ویرانی کشور- بر فراز منبر های خطبه خوانی، "دفاع مقدس " نخوانند و "پیروزی شگفت انگیز " توصیف نکنند. در آئین اسلام نه تنها دین، قدرت است و قدرت، دین، شکست نیز پیروزی است و پیروزی، شکست. مگر نه اینکه امام حسین هم در شکست به پیروزی رسید؟

پایگاه اطلاع رسانی بیت رهبری، گزارش میدهد که:

"رهبر معظم انقلاب (در دیدار فرماندهان و پرسنل سپاه پاسداران )تأکید کردند آینده درخشان انقلاب حتمی است اما تحقق دیر یا زود آن بستگی به عملکرد ملت و مسئولان دارد اگر متحد، مستحکم و مصمم باشیم این آینده زودتر محقق میشود و اگر دچار تنبلی، خودخواهی و مشکلات دیگر شویم دیرتر به سراغمان می آید."

در اینجا برغم مهارت و زیرکی ولایت در وارونه سازی حقایق، بوی گند شکستی مفتضحانه از کلام خداوندگار خامنه ای به مشام میر سد. چه اگر 34 تدبیر و تعقل فقهی، 34 سال برقراری نظم شریعت با ابزار شمشیر و خشونت، انقلاب "درخشیدن " گرفته و خیالبافی های "رهبر معظم انقلاب " در باره حقانیت آئین جها نگیر اسلام، واقعیت یافته بود، حضرت ولایت درخشش انقلاب را به آینده موکول نمیگردید. شاید این یاد آوری لازم باشد که اگر مشتاق فهم کلمات سحر انگیز خداوند خامنه ای باشی باید همیشه آنرا وارونه بخوانی تا حقیقت را مکاشفه نمایی. بدین ترتیب «نرمش قهرمانانه» را باید یک حرکت مذبوحانه خواند، در پنهان ساختن تخریب و یرانی و زیان و خسارت های جبران ناپذیری که سیاست بیگانه ستیزی و غنی سازی هسته ای ببار آورده است، شکستی که برغم تشدید فقر و محنت و تنگدستی و در جا زدن و عقب ماندن، ابعاد آن غیر قابل تخمین است. چه تحریمات اقتصادی، نظام ولایت را هرچه بیشتر به یک نظام مافیایی تبدیل نمود ه است. دور زدن قوانین بین المللی به تشکیل باندهایی در درون و بیرون دولت با شرکت بیت رهبری و سپاه پاسداران، انجامیده است، باندهایی که دست به غارت های میلیاردی و چپاول ثروت ملت، زدند. تحریمات، فقط اقتصاد کشور را با خطر فرو ریزی روی در رو نساخته است، بلکه سبب شده است که یک جامعه دینی در سراشیب تباهی اخلاقی نیز بغلتد. که در کل یک جامعه را بقساد بکشاند.

شکم گرسنه نه خدا می شناسد و نه اخلاق. خوب و بد دیگر معنی ندارد. هرجا که فقر هست، شر هم هست، زشتی  و پلیدی هم هست، جنایت است و سرقت و راهزنی. نه تنبیه و مجازات بازدارنده بذهکاری ست و نه بر انداختن طناب شریعت به گردن "متهم " در ملا عام بطور روزانه. معلوم است که در تاریکی مار و مور و موش  حکومت میکنند، خانه را از بنیان ویران میسازند. چه اخلاقی، چه احکامی، چه شریعتی، چه تقدس و زهدی. زیر قبای فقیه مگر میتوان چیز دیگری جز خدعه و نیرنگ هم  یافت؟

«نرمش قهرمانانه» را باید پوششی خواند بر شکست 34 سیاست غرب ستیزی و آمریکا هراسی، محور اصلی گفتمان ولایت و حلقه تنگ اصولگرایان ولایت پرست. در هشت سالی که گذشت ، نظام برهبری ولایت و ریاست، با ابزار مناقاشات هسته ای خصومت و ستیز خود را با غرب به اوج خود رساند. چه خوشامدگویی ها که ولی فقیه ورئیس جمهورش، احمدی نژاد به تحریمات اقتصادی، نگفتند و پایکوبی نکردند. چنان به استقبال تحریمات شتافتند، گویی که عنقریب اقتصاد مقاومتی به آن شکوفایی خواهد رسید که جهان را شگفت زده خواهد کرد، بویژه که مدیریت امام زمان هم در کار بود. آنگاه رهبر معظم خون مردم را در شیشه فرو کرد که یا مرگ و یا غنی سازی هسته ای. که حق ماست و منظوری جز صلح و مسالمت نداریم، سخنانی آتشین که همیشه به شعار «مرگ بر آمریکا» دامن میزد، شعار ی که خبر از نفرت میدهد و دشمنی، از جنگ نه از صلح. جهان نیز به لفاظی ها و ماهیت حیله گر ولی فقیه پی برده و بخوبی میدانستند  که تنها یک او ست که روابط یک کشور را با کشورهای دیگر تعیین و تعریف میکند. مذاکره کننده گان هسته ای ایران عروسکهایی بیش نبودند و همچون عروسک هم مینمودند. دیپلمات های جهانی هم بخوبی از این امر نیز آگاه بودند و هرگز آنها را به جد نمیگرفتند.

 از این روی ست که خداوندگار خامنه ای  دست به فرا افکنی میزند و مسئولیت وضع موجود  را بر دوش  مردم و مسئولین انتقال میدهد و تحقق درخشش "انقلاب " را وابسته به "عملکرد ملت و مسئولین" میخواند، نه اراده و میل بی چون و چرای ولایت. چنانکه گویی این مردم بودند که بر منبر، خطبه ی تهدید به خشونت و بکارگیری شمشیر، خوانده بودند؟ خوشامد گویی به «نرمش قهرمانانه» از سر ضعف است و استیصال، وگر نه مردم هرگز خطبه خونین حضرت ولایت را در 25 خرداد 88 از خاطر نمیبرند، تاریخی که خداوند خامنه ای دروازه دوزخ را گشود و جانوران درنده و اژدهایی که از دهانشان آتش شعله میکشید بسوی مردم گسیل داشت. چه طعمه ها که بچنگ و دندان نگرفتند. هنوز تعدادی بسیاری از «نه گویان» در زندان بسر میبرند. این نه ملت بلکه ولایت بوده است که نیاز به غنی سازی هسته ای داشته است. اکثر کارشناسان اقتصادی و انرژی بر آنند که دست یابی به فن آوری هسته ای توجیه اقتصادی ندارد، نظری که به دشواری میتوان با آن به مخالفت برخاست.


«نرمش قهرمانانه» بدون شک وقتی در مناقشات هسته ای کارگر افتد که حضرت ولایت برغم تمام مبالغه گویی هاو لفاظی های رنگ و رو فته  در باره خفظ اصل و اصول انقلابی و  "ظلم ستیزی " و "پرهیز از ظلم -" که باید وارونه خوانده شوند،د آماده باشد که گامی بسوی گذشته ای بردارد که 8 سال آزگار آنرا برگ ننگ آمیز دیگری در تاریخ ایران خوانده و بر آن نفرین و لعنت فرستاده است. بدون بازگشت به زمانی که اقای روحانی خود با غرب توافق نامه ای را مبنی بر تعلیق موقت غنی سازی هسته ای امضا نمود، نمیتوان انتظار پایان مخاصمات را داشت. البته که ولایت میتواند به تدریج این گام را بردارد و در بین راه بار دیگر به میمون رقصانی بپردازد. بی تردید هزینه ی بزرگتری را باید در آینده بپردازد.

فیروز نجومی
Firoz Nodjomi
fmonjem@gmail.com



۱۳۹۲ شهریور ۲۶, سه‌شنبه


کیفر خواست علیه الله




زمانی بود که ایرانی آن هنگام که زیر بار ظلم و ستم فرو میریخت. درمانده و عاجز میماند. مایوس و نا امید میگشت، به خالق یکتا و یگانه، الله، پناه میبرد. از او میخواست و امیدوار بود که داد او را بستاند، حق را به حق دار بدهد و سرانجام عدالت را بر قرار گرداند. هم اکنون که الله خود حاکم گردیده است، به کیست که ایرانی میتواند پناهنده شود؟ به پیشگاه کدام خدا است که باید شکایت خود را ببرد؟

  چه پوچ و نا امید کننده است برای ایرانی اگر در چهره ی این واقعیت بنگرد: که
اجرای قوانین الهی است که به بی قانونی انجامیده است. که این شریعت و سنت الله و ارزشهای  اسلامی ست که هم اکنون برسر نوشت ایرانی حاکم گردیده است. ایرانی امروز با خود می اندیشد که کجاست آن الله که من با نام او آغاز می کنم و او را بخشنده و مهربان میخوانم؟ این کدام الله است که اجازه میدهد، که به جرم محاربه با خدا، بهترین، شجاع ترین پاک ترین فرزندان این خاک و بوم را بدار بیاویزاند؟ آن کدام الله است که از نظاره ی بدار آویختن انسان ها، تنبیه و مجازات، شکنجه و ضرب و شتم آنها، راضی و خشنود میشود؟

رسانه های ارتباطاتی از رنج و درد و شکنجه مادر و پدر، و خانواده ی احسان فتاحیان در وا پسین لحظات زندگی فرزندشان که در چنگال کشنده ماموران الله گرفتار بود، خبر میدهند. میگویند که وقتی همه مجرا های اجرائی، قانونی و عرفی را بروی خود بسته دیدند، به بیت رهبری پناه بردند. امید به بخشایش نداشتند، تنها تقاضا داشتند مرگ جگر گوشه شان را به تعویق بیاندازند، تا شاید که به ثبت برسد که او مرتکب جرمی نشده است که سزاوار مرگ باشد. همچنانکه وکیل وی آقای احمد سعید شیخی اعلام نموده است که مالکیت بر اسلحه تا محاربه، فاصله ایست طولانی. داشتن اسلحه ممکن است جرم باشد که در قانون مجازات آن تا یکسال حبس بیشتر تعیین نشده است (نقل به مضمون). امروز ایرانی از خود می پرسد مسئول این جنایات کیست؟ آیا این فتاحیان و هزاران مبارز و قهرمان دیگر همچون او که هم اکنون در زیر پنجه های خون آلود بازجویان دادگاه های "انقلاب " گرفتار آمده اند، قانون شکنی میکنند و یا نظام قضایی و قضات و قاضی نظام اسلامی؟

استبداد سیاسی حق و حقوق فرد را محدود میکند. اما استبداد الهی حق و حقوق انسانی را نابود و حق و حقوق الله را بر قرار مینماید. نظام اسلامی در دفاع از ملت و قانون نیست که بدار میزند، بلکه در دفاع از حق و حقوق الله است که جوانان این کشور را بخاک و خون میکشد: میزند، میکوبد، تنبه و مجازات و شکنجه میکند و به جسم و جان معترضین به ظلم و ستم، تجاوز میکند و زخمهای التیام ناپذیر وارد میسازد. اگر استبداد سیاسی مرتکب خشونت میشود، استبداد دینی مضاف بر خشونت، دچار خشم و بیرحمی و کین خواهی نیز میشود. آنچه از سپاهیان دین، از جمله بسیجیان و گارد های ویژه و نیروهای انتظامی بچشم میخورد، خشم است و بیرحمی. بسیجی به قربانی خود رحم نمیکند. با توم خود ش را که بر فرق و بدن مردم معترض می کوبد اما، همراه خشمی و نفرتی عمیقتر. او میزند که مقاومت قربانی خود را در هم شکند و او را به تسلیم وا دارد. که معترض را از کرده خود پشیمان سازد. او میزند که انتقام نافرمانی را بستاند. تردیدی ندارد که خشم و خشونت و بیرحمی او را الله تایید و تصدیق میکند. تنها بنام الله است که میتوانی شمشیر خود را بر هر گردنی فرو آوری- بویژه گردن های برافراشته، گردن هایی که در برابر هیچ خدایی حتی الله، هرگز خم نشوند.

آری بسیار غم انگیز است که ملجاء و پناه ایرانیان خود منشاء ظلم و ستم است، منشاء تاریکی و سیاهی. وقتی الله، خود حاکم است، دست به دامن چه کسی میتوان شد؟ بازماندگان کشتار های  سالهای 60، قتل عام در زندانها در سال های 67-66 ، قتل های زنجیره ای و خانواده هایی همچون فتاحیان که باید ناظر خاموشی فرزندان شان باشند به کیست که میتوانند شکایت کنند؟ غم و اندوه آنان را کدام خدا تسکین میدهد؟ آیا آه و ناله های درد انگیز آنها را میشنود؟  مگر الله    توجیه گر نظم و انضباط و اخلاق اسلامی نیست؟ مگر قصاص و سنگسار، شلاق و تازیانه،از احکام جاری نیستند؟ مگر جهاد و شهادت، جنگ و خونریزی و ریختن خون دیگری تا آخرین قطره خون خو،د تکلیف و وظیفه الهی نیست؟ تباهی و انحطاط در این نیست که امروز خشم و خشونت حاکم است بلکه در آن است که خشم خشونت، توجیه الهی دارد، که از زهد و تقدس و الله ست که بر میخیزد. مگر ممکن است که بازجویی که   هستی و نیستی، جان و زندگی انسانی دربند رد در دست خود گرفته است، مراسم وضو ی خود را بجای نیاورده و در سجده های طولانی مراتب حقارت و خواری خود را به عرض الله نرسانده باشد؟ نماینده ولی فقیه، حجت الاسلام سعیدی در تودیع حکم انتصاب سر لشگر جعفری، به مقام ریاست کل سپاه پاسداران، از تحولات کیفی در سپاه پاسداران سخن راند و نشانه ی آنرا پیشرفت در زهد و تقوای و خواندن نماز نافله شب، اعلام مینماید (خبرنامه آفتاب، شهریور 11، 86).  در ایمان سربازان الله، از خامنه ای و احمدی نژاد گرفته تا بازجو و بسیجی نباید کوچکترین تردیدی داشت، چه اگر ایمان به الله و احکام الله نبود هرگز، نمیتوانستیم شاهد چنین خشم و خشونت و بیرحمی، شاهد نظمی که بر اساس کین خواهی برقرار گردیده است باشیم. اینان همان هستند که میخواهند باشد، متعهد به اصل و اصول اسلامی، تسلیم و اطاعت، تقلید و پیروی. بنابراین، امروز چه کسی بجز الله را میتوان مسئول شناخت؟ مگر بجز حکم و احکام الله حکم و احکام دیگری هم حاکم است؟ آیا میتوان تصور کرد که آیت الله ها و حجت الاسلام ها و کار گزارن اداری شان به چیز دیگری جز دفاع از حق و حقوق الله، اندیشه کنند؟  چه غم انگیز و اندوهبار، مایوس و نا امید کننده است که امروز باید الله را مسئول بدانیم و کیفر خواست را باید علیه الله صادر کنیم. 

 
فیروز نجومی
Firoz Nodjomi
fmonjem@gmail.com

۱۳۹۲ شهریور ۱۸, دوشنبه

حرمت شکنی روحانیت






هنوز بسیاراند، آنانی که رابطه ی دین را با "دینکار "  یا اسلام را با مسلمان  و یا باور را با کنش آدمی، انکار میکنند. بعضا، ولی فقیه، آیت الله خامنه ای و پیروان وی را چیزی کمتر از جنایتکار بشمار نیاور اند. اما بندرت اتفاق میافتد که کنش او را نسبت بدهند، به آئین اسلام، به اصل و اصول و احکام شریعت، دینی که بدان ایمان دارد و سراسر زندگی خود را در خدمت سروری و سلطه آن بکار گرفته است. گویی که کیستی و چیستی، ولی فقیه، علما، فقها، مجتهدین و مقلدان آنان،  چندان ارتباطی با ارزش ها و باورهای دینی شان، ندارند.

باین حساب  باور به یکتایی و یگانگی الله، که «او هست و بجز او کسی دیگری نیست.» یا آنکه الله، "اکبر " است چه ربطی دارد به آدم کشی، به کین خواهی و انتقام جویی، به تجاوز و شکنجه و بازجویی و بیرحمی؟ هیتلر هم میکشت، استالین و صدام حسین، هم. استبداد و سرکوب، مقوله هایی هستند بر خاسته از خواست قدرت و نه از خدا و نه از دین. شر از فرد و افراد آدمی بر میخیزد، نه از دین. دین، بد نیست. بذهکار نیست. دینکاران، بد هستند. بدکاران را باید طرد نمود.  دین چیزی است دور از آلودگی های بشری. حال بعضا، از آن استفاده ابزاری میکنند برای کسب قدرت و ثروت، و به دین شهرت بد میدهند. یعنی که بگذار که دین همانجا بماند که بوده است. بهتر است که پای دین را به میان نکشیم.

تحلیل گری که ادعا میکند که "مردم از خامنه ای متنفرند،" او را از نظام ارزشی که بدان باور دارد جدا میسازد و نا خواسته باور مردم را مبنی بر جدا ساختن دین خود از حکومت، مقدس و مطهر و عطرناک بودن اولی و بدی و زشتی و پلیدی دومی را مورد تایید قرار میدهد. تحلیلگر دیگری نه تنها حرمت روحانیت را نگاه میدارد بلکه بار مسئولیت را از دوش خامنه ای بر شانه های سپاه پاسداران انتقال میدهد. درند گانی را گرداننده صحنه سیاسی تلقی میکند که خود در دامن روحانیت پرورش یافته اند. در نهایت خام اندیشی، نهاد روحانیت را با بیش از سی صد سال تاریخ و نفوذ عمیق در فرهنگ و خلق و خوی جامعه به حاشیه میراند و احمدی نژاد را تحمیل سپاه پاسدار ان بر ولایت فقیه قلمداد میکند و از خامنه ای شاه سلطان حسینی دیگری میسازد.
 
  رژیم ولایت البته به تجربه نشان داده است که دین چیزی جز خواست قدرت، و ولایت چیزی جز جلوه ی الله، نیست. واقعیت آن است که در دین اسلام نمیتوان مقوله ای یافت که سیاسی و از مقوله قدرت منشا نگیرد. که احکام شریعت، چیزی جز قواعد و مقررات اسارت و بندگی و برقراری نظام فرمانروایی و فرمانبر ی نیست. ولی فقیه نیز به تبعیت از دوران رسالت، تسلیم میخواهد و اطاعت مطلق از فرمان و اراده ی الله. صاحبان دین و  قدرت  برای فهم شرایط موجود و وقایع سیاسی، مبارزات و رقابت هایی که در جهت خواست قدرت صورت میگیرد، به تاریخ رسالت و دوران امامت علی و یاران و انصار آنان، روایات و احادیثی که از آنان بجا مانده است باز میگردند، اقتداری که سپاه پاسداران فاقد و عاری از آنند. از همین روی ست که  بارها باند احمدی نژاد را با ظهور "خوارج " در دوران امامت علی، مقایسه مینمایند. برای توجیه و یا نفی سیاستها و تصمیم گیری ها و تدابیر و مدیریت ها، مشکلاتی که به وجود میآید، مذاکرات و معاملات و مصالحه هایی که در پشت پرده صورت میگیرد، به وقایع تاریخ رسالت و احکام و آیه هایی که بر پیامبر اسلام نازل گردیده است رجوع میکنند. "فتنه،" واژه ای ست قرآنی. جنبشی است شیطانی علیه حکومت "حق و عدالت."

 اما بعضا اصرار دارند که خون هایی که در رژیم دین برهبری خمینی و خامنه ای ریخته شده است، به پای دین و آموزش های الله نوشته نشود. گویی که نظام ولایت، نظام حوزه ای، آیت الله ها و حجت الاسلام ها شاخ و برگ خشک و پژمرده و میوه ی تلخ یک درخت تنومند، درخت اسلام نیستند؟ با این وجود  نظم موجود، نظمی که بر اساس تسلیم و اطاعت مطلق بر قرار گردیده است لزوما نه قرآنی خوانده میشود  و نه سازگار با اصل و اصول دین اسلام. اسلام خمینی و خامنه ای هرچه هست "اسلام راستین " نیست. بدرستی روشن نیست که اگر اسلام راستین از آیت الله ها و حجت الاسلام های مجتهد و عالم و فقیه بر نمی خیزد از چه کسی بر میخیزد؟ اگر خواست قدرت از دین، یعنی اسلام بر نمی خیزد، چه چیزی بجز دین میتواند مظهر قدرت باشد؟ در جامعه ای که قشری بنام روحانیت بر فرهنگ و سیاست سلطه افکنده است، نمیتوان به الگو های آشتی  دین و قدرت و روابط مسالمت آمیز شان امیدوار بود.

واقعیتی تاریخی است که الله، رسول خود را به جهاد و شهادت، انتقام و خونخواهی علیه آنان که به یکتایی و یگانگی او شک و تردید بخود راه دهند، توصیه و آنها را از تکالیف شرعی مسلمانان تعریف نموده است . پیامبر اسلام نیز از کشتار مشرکان  و منافقان هیچ دریغ نداشته است. در دوران کوتاه ده ساله رسالت، محمد بیش از 60 بار دست به لشگر کشی زد و در دفاع از وحدت الله از فرود آوردن شمشیر بر هر گردنی، ذره ای تعلل و کوتاهی ننمود. بنا براین، در دوران رسالت باور و کنش پیامبر اسلام با هم یکتا و یگانه و جدا شدنی از یکدیگر نبودند. همان تراویده است که در کوزه بوده است. اگر ما ایرانیان بیش از هر جامعه ی دیگری سر بزهکاران  را بر چوبه های دار در معابر عمومی میبینم، به آن دلیل است که نظام کیفری حاکم ناشی از شریعت اسلامی ست. مجرم به آن دلیل به دار آویخته نمیشود که به جامعه و جمع، خسران و زیان وارد آورده است بلکه به آن دلیل که با الله به "محاربه " پرداخته است. میتوان حدس زد که بازجوی ولایت فقیه بسیار سخت گیر  و خشن  و بیرحم تر از بازجویان شاهنشاهی ست. بازجویان ولایت، دارای ایمانی راسخ به یکتایی و عظمت و شکوه الله دارند. آنها دارای وجدانی آسوده هستند. چون فقط گوش به ندای احکام شریعت فرا دهند. حتی میتوان میزان بیرحمی و خشونت بازجو را با خدشه ناپذیری ایمان وی به اصول دین، مورد سنجش قرار داد. وقتی بر این اصل باور راسخ داری که «او هست و بجز  او کسی دیگری نیست.» تنها الله را ناظر اعمال خود میدانی. وجدان بازجو ندای الله را میشنود و نه ناله های درد آلود محکومی که زیر مشت و لگد، له و لو رده، میگردد. افزایش خشونت و بیرحمی ها در زندان ها، بی تفاوتی به حق و حقوق انسانی آنان، تنها میتواند از ایمان نقصان نا پذیر قاضی ها و بازپرس ها و بازجویان به یکتایی الله و احکام نهایی وی، خبر دهد. هیچ طناب داری به گردن مجرم انداخته نمیشود بدون قرائتی از سخنان الله مبنی بر محتوم بودن اجرای کیفر الهی.

در اینجا انتظار آن نداریم که مردم از دین و ایمان خود دست بکشند، اما وظیفه مند هستیم که حقیقت را بیان بداریم. هر چند تلخ باید صریحاً بگوییم که عبادات روزانه و روزه گیری و زیارت و نذر و نیاز ارتباطی به خدا پرستی به تقوا و پرهیزکاری ندارد و لزوما هم به رفتار و گفتار و پندار نیک ، نمی انجامد. که احکام شریعت، احکامی که بر اساس آن روحانیت حکومت خود را بر قرار ساخته است، بدون استثنا، احکامی هستند که عقل و خرد انسان را به زنجیر میکشند و آزادی و خود مختاری و خود گردانی را به دار مجازات میآویزند. زنان اگر مورد حمله ی حیوانات وحشی قرار میگیرند به آن دلیل است که چشمان شان  را غیرت و تعصبی که روحانیت در ذات آنها نهاده است نا بینا ساخته است. چرا که آنان به دروغ و از روی فریب و ریاکاری، حجاب را با عفاف و عفت یکی میدانند. چرا که حجاب ابزار سرکوب و برقراری کنترل است، نه به عفت ربطی ندارد و نه به عفاف. زن اگر بخواهد به بیراهه برود، در زیر پوشش حجاب بهتر میتواند زشتکاری ها را بپوشاند. حجاب ارتکاب به خیانت را صد ها بار سهل تر میسازد. پس از سی سال حاکمیت حجاب، جامعه دچار چنان فساد و زشتی و پلیدی ای گشته است گویی که آخرت فرا رسیده و نشانه های خروج امام عج از غیبت را براحتی میتوان مشاهده نمود. اما شرایط برای ظهور وقتی آماده میشود که حرمت روحانیت و حجاب و احکام شریعت را بشکنیم و آنها را به نماد اسارت و بندگی و تنفر به خامنه ای را به انزجار از اصل و اصولی که وی بدان ایمان فنا ناپذیر دارد، تبدیل نماییم.

فیروز نجومی
Firoz Nodjomi
fmonjem@gmail.com