وعده‌های پوچ

و حقیقتِ از راه رسیده!

همه شواهد حاکی از آن است که نیروهای مسلح آماده‌ی ورود به میدان جنگ و رویارویی با ظلمت و تاریکی هستند. در واقع، از همان آغازین لحظات به قدرت رسیدن حکومت اسلامی، به نظر می‌رسید سویی که برگزیده شده است، نوید «اتوبوس مجانی، نان ارزان و خانه‌های فراوان برای بی‌خانمان‌ها» را می‌دهد.

اماریزیِ این سراب دیری نپایید؛ حکومت اسلامی چهره‌ی واقعی خود را که سراسر خشم، خشونت و آماده برای کشتار و انتقام‌ستانی بود، به نمایش گذاشت. هنوز یک هفته از عمر رژیم نگذشته بود که سران حکومت گذشته را که با پای خود به مقر قدرت جدید معرفی کرده بودند، در جلوی جوخه‌های تیرباران قرار دادند. حال، پس از گذشت تقریباً نیم قرن، مردم هنوز باور نمی‌کنند که  اسلام است منشاء تمامی نگون‌بختی‌ها، تداوم فقر، گرسنگی، گدایی و فروغلتیدن در بحران‌های روحی و جسمی است.آنکه از این حقیقت آگاه است، اما سکوت میکند از هراس از دیگری.

۲. ثروت ملی ایران و هزینه‌های گزاف نیابتی

واقعیت آن است که کشور ایران به لحاظ منابع و مخازن طبیعی، پاسخگوی بسیاری از نیازهای درونی‌ست و مازاد آن به فروش می‌رسد؛ افزوده بر اینکه از نظر ثروت هنگفت مواد خام، دهمین جایگاه را در سراسر جهان به خود اختصاص داده است. با این تجربه می‌توان دریافت که اگر حاکمان برای خدمت به جامعه و پاسخ به نیازهای مبرم برنامه‌ریزی می‌کردند، چه نیازی به سر دادن مداوم شعار «مرگ بر آمریکا و اسرائیل» بود؟

امروز نیازی نیست انسان پیر باشد و به خاطر بیاورد که ارزش یک دلار در ۴۷ سال پیش تنها هفت تومان بود، اما اکنون به بیش از این‌ها رسیده است. آیا این نشانی‌ست از عنایت و بزرگواری الله؟ پس ثروت هنگفتی که در این چهار دهه تولید شده، به دست چه کسانی رسیده است؟

• به دست حماسی‌ها در غزه
• حوثی‌ها در یمن
• حزب‌اللهی‌ها در لبنان
• حشدالشعبی در عراق و بسیاری گروه‌های دیگر در چهارگوشه جهان.

حکومت آخوندی برای زندگی بهتر شهروندان خویش هزینه‌ای نمی‌کند، اما میلیاردها دلار خرج نیروهای نیابتی‌اش در نقاط دیگر می‌سازد؛ چنان‌که بیش از ۹۰ درصد شاخص‌ها حرکت کشور را به سوی فقر و گرسنگی به نمایش می‌گذارند.

۳. پیامدهای اجتماعی: از فقر تا بحران‌های ریشه‌دار

مسئله‌ی رنج‌آور دیگر این است که فقر، عقب‌ماندگی و آلوده ساختن جامعه، پیامدهایی بسیار دشوار به بار می‌آورد؛ از جمله رشد و انتشار فحشا و آسیب‌های اجتماعی گوناگونی که این آفات به دنبال دارند. آنچه در اینجا باید بدان توجه کرد، این است که تمامی این موارد، چیزی بیش از «معلول» نیستند؛ آن‌هم نه در تمامیتش.

با این وجود، بررسی یک واقعه به شکل مفید و مختصر راه‌گشاست. کشتار و فاجعه‌ای که حکومت در ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه رقم زد، یک «معلول» است؛ پدیده‌ای که حاصل برخورد دو عنصر متضاد است؛ مانند برخورد مردم معترض، اما بدون سلاح با نیروهایی که با مسلسل‌های جنگی و تفنگ‌های ساچمه‌ای به میدان آمده بودند تا تنها یک هدف را دنبال کنند.

۴. تمرکز قدرت مطلق و سایه دین بر سرنوشت یک ملت

اما وقتی به ساختاری می‌رسیم که قدرت در آن تمرکز یافته است، با پدیده‌ای ساده روبه‌رو نیستیم. رهبر پیشین حکومت، علی خامنه‌ای را اگر به تماشا بنشینیم، او را چگونه باید ارزیابی کرد؟ آیا او یک مأمور الهی‌ست یا فرمانروای کل لشکر کشوری در دهه‌های گذشته با قدرت مطلق؛ فرمانروایی که حتی یک‌بار در طول سالیان حکمرانی‌اش مورد سؤال قرار نگرفته است؟

چگونه می‌توانیم در چنین نظامی، دین و قدرت را جدا از یکدیگر و مستقل شناسایی نماییم؟ تغییرات و تحولات بزرگی در حال شکل‌گیری است که کیفیت زندگی انسان‌ها را دگرگون می‌سازد.

۵. شناخت «قدرت» در تاروپود روابط اجتماعی

به عبارت دیگر، آنچه در نهایت مورد شناسایی قرار خواهد گرفت، خودِ «قدرت» است؛ چیزی که در لابلای تمامی روابط انسانی حضور دارد بدون آنکه لزوماً کسی به راحتی بتواند آن را تشخیص دهد.

آنچه شناخت قدرت را دشوار و غیرقابل‌مشاهده می‌کند، این است که به سادگی به عینیت در نمی‌آید؛ مگر آنجا که سرریزِ آن در درگیری‌های فیزیکی و سرکوب عریان سر برآورد.

فبیروز نجومی

Firoz nodjomi

https://firoznodjomi.blogspot.com

gmonjem@gmil.com

 

 

سرنگونی حکومت اسلامی:

پایان قدرت

یا آغاز آزادی!

 

 

 

اینروزها مسئله "براندازی" حکومت دین و یا حکومت آسلامی برهبری قشر آخوندها، در مرکز بحث های سیاسی قرار گرفته و سوالهای بسیاری را مطرح میکنند، بویژه، در زمانیکه حرب ترامپ در انتخابات امریگا شکست خورده است. ظاهرا او را ضعیف ساخته است که بر اساس بررسیهای کارشناسان، در موقعیت ترامپ در رابط با جمهوری اسلامی تاثیر چندانی ندارد. 

 بحث براندازی و یا سرنگونی نظامی که "آخرالزمانی" به جهان هستی مینگرد، حرکتی ست کاملا بجا و بر حق، اما، بعید بنظر میرسد تاثیری تعین کننده در در براندازی و یا سرنگونی حکومت اسلامی داشته باشد. چرا که براندازی و یا سرنگونی نظامهای ستمگر از درون و نیروهای داخلی ست که با مساعی نیروهای خارجی میتواند به براندازی و یا سرنگونی نظام بیانچامد. آری، تا کنون کمتر جنبش انقلابی را در تاریخ مییابی که بدون یاری خارج به پیروزی رسیده باشد. حتی انقلاب امریکائیها علیه استعمار انگلیس بدون یاری فرانسه، نمیتوانست امریکا را از بند سلطه نیروهای انگلیسی رها سازند.

این بدان معناست که بدون حمایت نیروی خارجی، خیزش و خروش جمعی، روی در رویی ست با نیروئی حشن و بیرحم، که از کشتار انسانی دیگر لذت میبرد و یا احساس بهتری و برتری میکند..نیروی سرکوبگری که خود را در بعضی معابر عمومی بنمایش در میآورند،. بیانگر چیزی نیست مگر قدرت مطلق، چنانکه گوئی آماده اند که بزنند و بگیرند. ترس و هراس آفرینند. 

پس سرکوب تمامی نیروهای مخالف سیاسی و رشنفکر نه گو، در سه سال اول ظهور مصنبت آخوندی، نفس کشیدن بسی بسیار سخترگردید. از آن پس هر جنبشی که جوشید، از جنبش دانشجویان در 77 گرفته تا جنبش چند میلیونی سبز در88 و درپی آن خیزش 96 و 98 و تظاهرات 401 و 404 که اخیرترین آنها و بینظیرترین کشتار تاریخی با قتل عام بیش از 45000 انسان، در کمتر از چندین 7 و یا 8 ساعت، در تاریخ جهان، واقعه ای ست استثنائی و رکودی ست در بیرحمی و انتقام ستانی، نهفته در نهاد فرامین الهی همانگونه که درکتاب مقدس قرآن نقل گردیده است. حکومت اسلامی بر اساس خلق یک نیروی قهریه، جدا و مستقل از ارتش رسمی بتام سپاه پاسداران بنیانگزاری گردید. آنها را نیز باید آخوند بشمار آورد. زیرا که در دامن آخوندهاست که میاموزند و ببلوع و بالاتر میرسند.

بر طبق این استدلال، حکومت اسلامی ویا حکومت ولات فقیه در واقع حکومت الله است و با آن یکی و یگانه است. این دشواری بزرگی ست بر سر راه براندازی حکومت اسلامی.چرا نیرو های سرکوب و مردم تظاهر کننده ای که نیروهای سرکوب آماده اند بزنند و بگیرند، دارای باورها و ارزشهای مشترکی هستند، باورها و ارزشهای اسلامی، باور و ارزشهائی که قرار نیست هرگز مورد بحث و چون و چرایی قرار گیرد. مگر باور بخداوند بزرگ یکتا و یگانه موضوعی ست قابل بحث. البته، که وحدت الله، از زمان اعلام وجودش بوسیله پیامبر برگزیده اش، مورود مشاجره بوده است. محمد پس 13 سال ترویج و تبلیغ باور بخدائی، تنها خالق دو جهان هستی و نیستی و مالک و حاکم مطلق، در واقع اگر به مدینه گریخته نبود ممکن بود که زندگی خود را از دست میداد. در مدینه لشگری گرد آورد که به پیروزیهای بزرگی دست یافت و در نتیجه اسلام، نیز،بسرعت گسترش پیدا کرد، بویژه، از آن زمانی که اسلام با قدرت یکی شدند و پیامبر محد تبلور ان گردید. یکتائی و یگانگی الله، ماورای هرگونه چند و چونی درآمد. از آن پس، هر ان شک و تردیدی در باره یگانگی الله بیان میگردید همراه بود با پایان زندگی آنکه یکتائی الله را مورد چند و چون قرار داده بود. مگر محمد فرمان قتل دوشاعر معروف عرب، یکی مرد، ابو عفلک و دیگری زنی بنام عصما بنت مروان آبستن با چهار فرزند را صادر نکرد؟ 

حال، بیاندیش که اگر ناقد کلام الله بجای روبرو شدن با مرگ، پاداش  میگرفت. بدون هیچ تردیدی قران هنوز کلمات الله محسوب میشد اما کمتر کسی بآن باور داشت. این بدان معناست که باورمندان الله. با چشمان بسته باستقتال انکسی شتافتند که خود را جانشین الله میدانست و خیال داست که جامعه را از یک جامعه فاسد و سراسر آغشته به گناه و تبه کاری، بیک جامعه مقدس و پاک و مبرا از شر و شرارت و بی عدالتی و نا برابری ها برهاند. اما، چیزی نگذشت که امام مقدس، به اهریمن خون آشام تبدیل شد، در کشتار وخونریزی کوچکترین شک و تردیدی نداشت. آخوند خامنه ای نیز همانند رهبرش امام خمینی، کوچکترین واهمه ای در قتل و کشتار بخود راه نمیداند. در آخرین قتل عامی که مرتکب شد در 18 و 19 دی ماه سال گذشته بیرحمی و انتقام ستانی را باوج خود رساند. ام تا کنون نه اعتراضی از حوزه های علمیه بلند شده است و نه اعتراضی از فقهای نامدار حوزه های علمیه که معروفترینشان، اکنون، در عراق در جاور امامان مقدس زندگی میبگذرانند..اما، تا کنون، یکی از آنان، خونریزیها، کشتارها و تخریب و ویرانیها که بنام اسلام بوقوع میپیوندد محکوم نکرده اند و از اسلام بعنوان دین صلح و دوستی یاد کنند. 

آری، در اولین سوره قران بنام الله، خدائی که مهربان و بخشنده است آغاز میگردد. اما، در چند سطربعد در خواهی یافت که بخشندگی و مهرانی الله در زمانی اهدا میشود که مطلقا به تسلیم و اطاعت و فرمانبری گردن نهی. باعتراف و خواری  خود در مراسم عبادت روزانه چنیدین بار تکرار کنی، چنانکه گوئی مالک دو عالم هستی و نیستی، نیازمند تکریم و تعظیم و گریه وزاری است و از این راه رضایت او را کسب کرده است.

بعبارت دیگر آنچه مبارزه را با حکومت آخوندی دشوار ساخته است، آنست که هم حکومت دین را باید براندازی نمود و هم حکومت سیاسی را. باید بنیان نظامی که یز اساس یکتائی و یگانگی دین و قدرت پایه گذاری شده است، از بیخ و بن برکند. بساط حوزه های علمیه و مساجد را بر چیده و بجای آن باور به کردار نیک و گفتار نیک و پندار نیک گرامی بداریم.

آری، وقتی در 1400 سال پیش از این تازیان بیانگر بسر زمین ما هجوم آوردند، ایرانیان صاحب بیش از یکهزار سال تمدن بودند. نیاکان ما دارائ بهترین خدایان آنزمان بود      "اهورا مزدا،" خدای مهربانیها و خوبیها. او دارای نه بهشت بود و نه جهنم، نه از تنبیه و مجازات سخنی بمیان میاورد. پیامبری هم داشت بنام زرتشت که جمله معرف کردار نیک و گفتار نیک و پندار نیک آورده است. یعنی که این وظیفه ایست شخصی. در نزد اهورا مزدا انسان، موجودی ست خود مختار. چه شد که چنین دینی را رها کردیم و بآغوش اژدها گونه ای پناه بردیم. حال، بزودی با قیام شیر و خورشید نه تنها پهلوی باز میگردد. افزوده برتیم، بازگشت شاهزاده رضا پهلوی، خدای نیاکانمان "اهورامزدا" نیز در افق زندگی بار دیگر بمنصه ظهور در آید. 

فیروز نجومی 

firoz nodjomi

firoznodjomi.blogpost.com

fmonjm@gmail.co

خروج از منجلاب!

برون رفت از این منجلاب تنها زمانی میسر میشود که انسان آزاد را، یعنی انسانی که حق نه گفتن و نفی و گزینش را حق لاینفک خود بدانیم، آرمان خود قرار بدهیم. در چنین صورتی نه حقیقتی میتواند پایدار بماند و نه غایتی میتواند وجود داشته باشد که انسان را آغاز و پایان زندگی قرار دهیم. بدین منظور ضروری ست. نه دروغ و فریبی میتواند همیشه پنهان بماند. چون انسان آزاد ، دارای شرف و عزت نیز می باشد. لذا هرگز خود را در مقابل هیچ خدایی از جمله الله نه می شکند و نه خمیده میشود و نه پیشانی بر خاک بساید. سربلندی و سر افرازی ویژه انسانی ست عمود و قائم بخود. این جهان ساخته دست انسان است از همسازکردن آن با امیال انسانی نباید کوچکترین واهمه ای بخود راه دهیم. شر از آنچه که طبیعت در ما نهاده است، یعنی آزادی بر نمی خیزد بلکه از آنچه بر میخیزد که دین در ما نهاده است.

 هم چنانکه کمی بالاتر اشاره شد،اطاعت و عبودیت است که انسان را به فساد میکشاند، نه آزادی. بنا براین، پیش از آنکه به حکومت و نوع آن بیاندیشیم، پیش از آنکه به نیازهای مادی و فقر و محنت و تنگدستی پاسخگو باشیم، باید انسان را بجوییم. باید شان و مرتبت انسان را دو باره تعریف و تعیین کنیم. و این را زمانی به ثمر میرسانیم که  یوغ الله را از گردن انسان بر گیریم و یو غ انسان را بر گردن الله بیاندازیم. تنها در آزادی ست که انسان میتواند خود را شناسایی نموده و بر خود چیره شود. ما باید به زندگی گوسفندوار نه بگوییم. ما باید حیثیت و حرمت را به انسان باز گردانیم و بجای آغازیدن با نام الله با نام انسان آغاز کنیم. پس پیش بسوی انسان.

فیروز نجومی
firoz nodjomi

https://firoznodjomi.blogspot.com/

fmonjem@gmail.xom

 

از حجاب اجباری

تا ظهور پدیده برهنگی!

جنبش بدحجابی از دل جنبش علیه حجاب اجباری سر برآورده است. اما، پس از سرکوب و سختگیری و به‌کارگیری انواع و اقسام گشت‌های گوناگون ارشادی برای جلوگیری از «بیماری» بدحجابی، پیوسته ماشین سرکوب و مجازات و تنبیه را به راه انداخته‌اند. اما، اخیراً با پدیده‌ای برخورد کرده‌اند به نام «برهنگی» که از دل مبارزه با جنبش بدحجابی رشد و تکامل یافته است.

حکومت آخوندی تمامی اقتدار خود را به کار می‌گیرد تا حجاب اجباری زنان، جدایی جنسیت‌ها و، مهم‌تر از همه، تولید و مصرف نوشابه‌های شادی‌آور، یا مشروبات الکلی، را چنان سرکوب نماید که نیاز به رویش آن‌ها را از بیخ و بن برکند. آخوند محسنی اژه‌ای، آخوندی که از لحظه‌ای که بر فراز منبر قدرت صعود کرد، به موجودی گزنده و آزاردهنده تبدیل شد، تحت عنوان مبارزه با «هنجارشکنی» و عبور از ممنوعیت‌ها و محدودیت‌ها، مهم‌تر از همه حجاب اجباری، جدایی جنسیت‌ها و پدیده تازه‌ظهور برهنگی، این رفتارها را از جمله گناهانی می‌داند که در عین حال می‌توانند جرم هم محسوب شوند و مرتکبان آن‌ها را در برابر قانون قرار دهند.

لازم است به خاطر آوریم که از آغاز حکومت آخوندی، اقتدار مطلق خود را بر کنترل و ممنوع‌سازی رفتار و کرداری نهاده است که در ارتباط نزدیک با یکدیگر می‌توانند موجودیت یابند؛ مثل شادی و نشاط جمعی، به‌ویژه اختلاط جنسیت‌ها و پدیده بدحجابی؛ پدیده‌ای که اخیراً حتی فراتر از آن رفته و، همچنان‌که پیش‌تر اشاره شد، مبارزه به برهنگی نیز کشیده شده است. یعنی پس از ۴۷ سال مبارزه با پدیده بدحجابی، نظام، نفی خود را در درون خویش، به شکل برهنگی، پرورش داده است؛ معضلی بسیار دشوارتر برای سرکوب و نابودی. با وجود این واقعیت، آخوندهای حاکم بر آن باور بوده‌اند که با به‌کارگیری گشت‌های گوناگون، مثل گشت حجاب‌بانان زن، می‌توان امیدوار بود که در مدتی کوتاه ریشه بدحجابی و برهنگی را از بیخ و بن برکنند و جامعه را از چنگال گناه و معاصی رها سازند.

«همان‌گونه که حکومت آخوندی در عرصه زندگی اجتماعی، استقلال و خودمختاری انسان را برنمی‌تابد، در عرصه روابط بین‌المللی نیز از پذیرش واقعیت‌های جهان و ضرورت تصمیم‌گیری مستقل و واقع‌بینانه ناتوان مانده است.»

به هر حال، اکنون بعضی از اصلاح‌طلبان، با حساب‌وکتاب سود و زیان، دل به دریا زده‌اند و به ضعف در برابر نیروهای آمریکایی اعتراف می‌کنند. حال، پس از ۵۰ سال حکومت، اعتراف به این ضعف ممکن است راهی به سوی حل معضل روابط بین‌المللی بگشاید.

وزیر امور خارجه، ظریف، در یک سخنرانی از مائو تسه‌تونگ و صد سال تحقیر چین سخن گفت و از شجاعت او یاد کرد که به نیکسون اعلام کرد او را شایسته مذاکره با خود می‌داند. آقای ظریف هم به‌تازگی فهمیده است که فریفتن عامه، شغل شرافتمندانه‌ای نیست.

فیروز نجومی

firoz nodjomi

firoznodjomi.blogpost.com

fmonjem@gmail.com

 

گفتمان آزادی

از دین

 ستیزی برمیخیزد!

محرومیت از آزادی برای ما ایرانیان به یک بیماری علاج‌ناپذیر تبدیل شده است. دردی شده است که تاکنون درمانی برای آن نیافته‌ایم. از نبود آزادی رنج فراوان می‌کشیم، اما زندگی را به پیش می‌بریم. بیماری محرومیت از آزادی، مثل سرطان، کشنده نیست. از درون منفجر نمی‌شویم که زندگی را متلاشی و نابود سازد. از آن نوع بیماری‌هاست که با آن خو می‌گیریم. ناآزادی به امری عادی تبدیل می‌شود. دردش را احساس نمی‌کنیم. هر از گاهی، وقتی شرایط را مناسب حال می‌یابیم، برمی‌خیزیم و به غرش و خروش می‌پردازیم. مشت‌ها را گره می‌کنیم و دهان به اعتراض می‌گشاییم. مشت محکم‌تری بر سرمان فرود می‌آید. اسیر می‌شویم و به زندان کشانده می‌شویم. تحقیر و توهین، بازجویی و بازپرسی، شلاق و شکنجه ادامه می‌یابد تا بشکنیم و توبه‌نامه امضا کنیم.

اما از کجا معلوم که ما مسلمانان ایرانی از بیماری محرومیت از آزادی رنج می‌بریم؟ اگر مدعی هستیم که دیکتاتوری پهلوی را بر ما تحمیل کرده‌اند و دست خارجی، پدر و پسر، را بر تخت پادشاهی نشانده است ـ بگذریم از نقش آیت‌الله بهبهانی در تسهیل کودتای ۲۸ مرداد ـ نمی‌توانیم بگوییم که استبداد دینی نیز برنامه‌ای بوده است ساخته و پرداخته دست استعمار و امپریالیسم. توده‌های مردم به‌جای خود؛ انقلابیون چپ و مارکسیست‌های خداناشناس نیز امام خمینی را رهبری مستقل و ضد امپریالیسم به شمار می‌آوردند و لاجرم وحدت با وی و حمایت از او را قابل توجیه می‌دانستند، علی‌رغم باور به اصول و ارزش‌های متضاد و متخاصم.

دانشجویان دانشگاه‌ها، پیش از وقوع انقلاب ۱۳۵۷، به ورود دین در مبارزات ضدشاهی خوش‌آمد گفته و دروازه دانشگاه را به روی دین‌مداران دانشگاهی و حوزوی، از جمله دکتر شریعتی و آیت‌الله مطهری، گشوده بودند. خوش‌آمدگویی دانشجویان به دین، برپا داشتن بساط منبر و محراب را در قلب دژ مستحکم مقاومت در برابر استبداد و خودکامگی، یعنی دانشگاه تهران، فراهم آورد. منبر، خطبه و روضه، نماد و تجسم پیروزی دین بر علم و دانش، یا سلطه تاریکی بر روشنایی، گردید. از منبر دین و قدرت است که امامان جمعه در سراسر کشور اعلام می‌کنند که نماز جمعه ادامه امامت و رسالت و شعبه‌ای از حکومت الله است؛ حکومتی که ولایت، تاریخ را به مسیر اصلی، یعنی «راه مستقیم»، و به‌سوی الله بازمی‌گرداند.

به‌عبارت دیگر، آنچه در این چهار دهه و اندی در جامعه ما به وقوع پیوسته است، چیزی نبوده است مگر گریز ما ایرانیان از آزادی، نه عشق و دلبستگی به آن. آیا می‌توان به‌سوی آزادی شتافت، اما استبداد را در آغوش کشید؟ چگونه چنین اشتباهی رخ داده است؟ اگر به گذشته‌ای نه‌چندان دور بازنگریم، مشاهده می‌کنیم که تحقق آزادی در صدر برنامه‌های هیچ‌یک از گروه‌های مخالف قرار نداشت. کسب آزادی، در برابر مسائل مبرم سیاسی، به‌ویژه مبارزه ضد امپریالیستی، اصلاً مطرح نبود.

آزادی در نظر چپ، مفهومی بورژوایی بود و هست و در خدمت نظام سرمایه‌داری قرار داشت؛ در خدمت آزادی در مبادله کالا، رقابت و بهره‌وری در بازار. زیرا انقلابیون در مرحله نخست وظیفه داشتند به سلطه نیروی خارجی و نفوذ آن پایان ببخشند، نه اینکه ایرانیان را از یوغ احکام الهی آزاد گردانند. این گفتمان «انقلابی»، البته، به‌زودی در انحصار حکومت دین درآمد. چه چیزی بهتر از گفتمانی انقلابی که توجه را از استعمار و ارتجاع و ناآزادی‌های درونی برگیرد و پوششی برای ستیز و خصومت دین با عقل و خرد، با استقلال و اراده آزاد انسانی، فراهم آورد؟

حکومت اسلامی، البته، خود را یکی از آزادترین جوامع روی زمین می‌داند و بر آن است که بهترین نوع آزادی را به مردم ایران اهدا کرده است. اسلام‌مداران برآن‌اند که دین اسلام تنها می‌تواند آنچه بهترین است به بشر ارائه دهد. آزادی در تسلیم و اطاعت و بندگی و عبودیت، البته که ارمغان حکومت دین است. این نوع آزادی است که بر سراسر زندگی ما ایرانیان سلطه افکنده است. ما زمانی می‌توانیم بر خود نام بشر و انسان بگذاریم که تنها از این نوع آزادی بهره بگیریم. اسلام ما را از هرگونه نیازی به آزادی، از آزادی بیان گرفته تا آزادی در گزینش، رها ساخته است؛ زیرا حقایق نهایی و غایی را، از جمله اینکه «بجز الله هیچ خدای دیگری نیست»، بر ما آشکار ساخته است. الله همه دانستنی‌ها، هر آنچه را که بشر در آینده‌های دور خواهد دانست، و رمز و راز همه معضلات و معماهای هستی و نیستی را از طریق فرشته پرعظمتش، جبرئیل، بر محمد نازل کرده و در کتابی به نام قرآن مدون ساخته است.

اگرچه الله همه چیز را، هر آنچه را که برای بشر از آغاز تا پایان لازم است، آشکار ساخته است، با وجود این، بشر را آزاد گذاشته و به او عقل و خرد عطا کرده است تا الله را بجوید و عظمت و شکوه، حکمت و تدبیر و عقل و خرد او را بشناسد و بفهمد. علوم فقهی و فلسفی و ادبیات ما سراسر بیانگر این جست‌وجو هستند. یعنی آینه آزادی در تسلیم و اطاعت و نیز در بندگی و عبودیت است. علوم فقهی و فلسفی و ادبیات ما سراسر بیانگر این جست‌وجو هستند. اما در این برداشت دینی، آزادی نه در استقلال اراده و حق انتخاب انسان، بلکه در شناخت الله و تسلیم در برابر اراده او معنا می‌یابد. به‌عبارت دیگر، آنچه آزادی نامیده می‌شود، در تسلیم و اطاعت و بندگی و عبودیت تجلی می‌یابد

پس از گذشت بیش از 4 دهه از سلطه حکومت دین، گفتمان‌های جمهوریت و مشروطیت، ملی‌گرایی و اصلاح‌طلبی، سکولاریسم و چپ انقلابی، گفتمان غالب‌اند، نه گفتمان آزادی. چه گفتمان آزادی تنها می‌تواند گفتمانی باشد دین‌ستیز؛ گفتمانی که از دین‌ستیزی برخیزد. چرا که دین خصم آشتی‌ناپذیر آزادی است، حتی صدها مرتبه شدیدتر از هر نیروی امپریالیستی. هم‌اکنون هیچ جامعه استعمارزده‌ای را نمی‌توان سیه‌روزتر و تیره‌بخت‌تر از کشور ما، ایران، در جهان یافت.

به‌درستی روشن نیست که گرایش‌های گوناگون سیاسی، از مشروطه‌طلبان گرفته تا گرایش‌های سکولار و جمهوری‌خواه، در برابر آزادی در تسلیم و اطاعت، یا آنچه ممکن است آزادی مثبت نامیده شود و اساساً و عمیقاً از یک گفتمان دینی برمی‌خیزد، چه نوع آزادی‌ای ارائه می‌دهند؟ چگونه می‌خواهند مردم ایران را از اسارت و بندگی نجات دهند؟

در چهار دهه گذشته، ما خود بزرگ‌ترین موانع را بر مسیر تحقق آزادی، به معنای منفی آن، یا آزادی نقد و نفی، آزادی اراده و آزادی گزینش و غیره، برپا ساخته و به برقراری و تحکیم گفتمان اطاعت و عبودیت یاری رسانده‌ایم. زیرا علی‌رغم آگاهی به ماهیت دینی نظام موجود، نفی و نقد دین را برای فرایند کسب قدرت سیاسی خطرناک و ماجراجویانه ارزیابی کرده‌ایم. به این دلیل، از کنار نماد اطاعت و عبودیت، همچون نمازهای جماعت روز جمعه که در سراسر کشور برگزار می‌شوند، می‌گذریم، بدون آنکه آن را مسئول اسارت خود بدانیم. یا اینکه به حجاب، که یکی دیگر از نمادهای نظام اطاعت و عبودیت است، تن می‌دهیم، بدون آنکه احساس کنیم از انسانیت ما کاسته شده است. حال بگذریم که رفتارهای دینی، از نماز و روزه گرفته تا نذر و نیاز و سینه‌زنی، پیوسته خوی استبدادپذیری را در ما تقویت می‌کنند.

مسلم است که نمی‌توانیم غل و زنجیر آزادی در اطاعت و عبودیت را از دست و پا و گردن خویش برداریم، درحالی‌که خود هنوز اسیر «تعصب» و «غیرت» هستیم و به «حدیث» و «روایت»، کتاب مقدس، رسالت و امامت، بندیم. در بیشتر مواقع، خود مظهر آنیم و خواهان اطاعت و عبودیت. این عنصری است که در ما نهاده شده است و خود از آن بی‌خبریم.

روشن است که تا خود را آزاد نسازیم، نمی‌توانیم آزادی را ارج نهیم. ما مسلمانان در واقع از آزادی بیم و هراس داریم؛ چرا که آزادی در فرهنگ دین‌مداران به این معنا تعبیر شده است که هر کس هرچه خواهد و هرچه تواند. این معنا، به باور آنان، سبب انحطاط و تباهی، هرج‌ومرج و بداخلاقی است. آزادی است که فساد را به دنبال می‌آورد؛ افسار نفس را از قیدوبندهای اجتماعی می‌گسلد و بی‌بندوباری و لذت‌طلبی به بار می‌آورد.

هراس ما از آزادی از تعصب نسبت به آیینی سرچشمه می‌گیرد که در درون ما، زمانی که از خود و پیرامون خود آگاهی چندانی نداشتیم، نهاده شده است. از آزادی می‌گریزیم، به این دلیل که آن را با گریز از مسئولیت یکی می‌دانیم. حال آنکه تنها آن کس که آزاد است، مسئول است. بی‌دلیل نیست که در رژیم دین هیچ‌کس مسئول نیست. آیا تاکنون شنیده‌اید که اشتباهی در اداره امور سیاسی، اقتصادی یا دیپلماسی به وقوع پیوسته باشد و مسئولان آن را شناسایی کنند؟ آیا تاکنون کسی مسئولیت قتل‌عام‌های مکرر را از بدو حکومت دین بر عهده گرفته است؟ هنوز کسانی که در قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷ نقش داشتند، از جمله ابراهیم رئیسی، مسئولیت خود را نمی‌پذیرفتند و اظهار بی‌اطلاعی می‌کردند. نه خود را مسئول می‌دانستند و نه مقام و منصب دیگری را. مسئول، تمام آنهایی هستند که سرشان بر دار رفته است و می‌رود و در زندان‌های مجرد، زیر شلاق و شکنجه، به خیانت و جنایت اعتراف می‌کنند.

مسئولیت، بنا بر منطق آخوند خامنه‌ای، بر عهده مردم است، نه حاکمان. اگر حاکم مسئول بود، خامنه‌ای حتی چند ماه هم نمی‌توانست بر رأس قدرت دوام بیاورد. آنهایی که آزادند و دست به هر جنایت و خیانتی می‌زنند، هرگز مسئول نیستند. آزادی در اطاعت و عبودیت، فرهنگ خدعه و نیرنگ، فریب و ریاکاری، تملق‌گویی و چاپلوسی، رشوه‌دهی و رشوه‌گیری را پرورش می‌دهد؛ فرهنگ فقاهت را. چرا که سود و منفعت در آن است که خود را چیزی نشان دهی که نیستی. تنها در آزادی است که می‌توانی باشی آنچه هستی. این است که حکومت اسلامی تا ابد با مشت محکم بر سر آزادی می‌کوبد.

فیروز نجومی
Firouz Nojoumi
firoznodjomi.blogspot.com
fmonjem@gmail.com

 

 

از غیبت حاکم

تا رهایی از بندگیها!

در تاریخ دراز و طولانی سرزمین ایران، این نخستین بار است که دستگاه اقتدار مرکزی، برخلاف گذشته، بدون فردی مشخص در رأس آن به سر می‌برد؛ نه پادشاهی قدرتمند و پرجاذبه بر رأس قدرت قرار دارد و نه فرمانروایی سراسر تهور و تعهد؛ نه گوینده حرف آخر و نه صادرکننده فرمان نهایی. برخی بر آن باورند که فرزند ولی‌فقیه پیشین، آخوند مجتبی خامنه‌ای، در مجلس خبرگان مورد تأیید قرار گرفته است و هیچ مانع یا مشکلی نیز برای برگزاری مراسم معرفی فقیه جانشین رهبر پیشین وجود نداشته است.

اما مسئله در حال حاضر این است که از حاکم جانشین خبری نیست. گفته می‌شود که جانشین سیدعلی خامنه‌ای کسی نمی‌تواند باشد جز فرزندش، آخوند مجتبی خامنه‌ای، که چندی است در «غیبت» به سر می‌برد. اگرچه ما در جامعه اسلام دوازده‌امامی، دیرزمانی است که با باور به غیبت امام در نزدیک به ۱۲۰۰ سال پیش، به زندگی خود ادامه داده و به رشد و بلوغ رسیده‌ایم و غیبت در ذهنمان جای گرفته است، با این وجود، این نخستین بار است که در این سرزمین پهناور، بدون حاکمی قدرتمند یا سرپرستی دلسوز و دلیر به سر می‌بریم. فعلاً که جانشین نیز در غیبت به سر می‌برد.!

در شرایط کنونی، در کشور پهناور ما، به‌درستی معلوم نیست تصمیمات مهم چگونه اتخاذ می‌شوند؟ رهبر و مدیر کیست یا کیان‌اند؟ مسئولان نظام چه کسانی هستند؟ اخیراً نقل محافل بود که مجلس قانون‌گذاری نیز تعطیل است. یعنی نمایندگان مردم نه نقشی در بازی سیاست دارند و نه نظارتی بر دخل‌وخرج دولت؛ البته، نه اینکه پیش از این چنین نقشی داشته‌اند.

فعلاً آن فرد تصمیم‌گیرنده، هنوز ظهور نیافته است و احتمالاً به این زودی‌ها نیز ظاهر نخواهد شد و همچنان در غیبت به سر خواهد برد. هیچ بعید نیست که حضرت مجتبی نیز به امام غایب بپیوندد؛ چراکه مردم بیش از یک‌هزار و دویست سال است که به امام غایب خود، امام دوازدهم، عشق می‌ورزند و منتظر روزی هستند که ظهور کند و شفابخش همه دردها و رنج‌ها و مصیبت‌ها شود؛ تا پایان زمان، تا قیامت!

البته، روایت دیگری نیز وجود دارد: اینکه رمز بقا و دوام حکومت ولایت فقیه در نزدیک به نیم قرن گذشته، در باور و ایمان مشترک جامعه به یکتایی و یگانگی الله ریشه دارد. تردید مدار که ایمان و باور مشترک می‌تواند بر نیروی قهریه نیز فائق آید؛ اما نه آنگاه که بخشی از جامعه، تمامی جامعه را به زیر سلطه خود درآورده باشد. هنگامی که دین بر منبر قدرت قرار می‌گیرد و تاج شاهی بر فراز عمامه می‌نشیند، هر عمل زشتی، اگر در خدمت اسلام باشد، زیبا جلوه می‌کند و هر امر حرامی مشروع و صواب می‌شود.

آری، خرافه‌باوری و کهنه‌پرستی جمعی از رموز بقای حکومت آخوندی است؛ رمزی که باید گشوده شود. شاید وجود چنین باورهای کهنه و فرسوده‌ای در عصر هوش مصنوعی تعجب‌انگیز به نظر برسد. حال آنکه می‌دانیم بسیاری از ارزش‌ها و باورهای دینی قدمتی بیش از سه هزار سال دارند و از راه انتقال فرهنگی و اجتماعی، از نسلی به نسل دیگر منتقل شده‌اند.

اما اسلام دوازده‌امامی، یکی از شاخه‌های بزرگ اسلام، نزدیک به نیم قرن بر جامعه ما حکومت کرده و چهره خشن و خشونت‌بار این دین را در سراسر جهان به نمایش گذاشته است. با به قدرت رسیدن آخوندها، طولی نکشید که محدودیت‌ها، ممنوعیت‌ها، حرام و حلال‌ها و احکام شریعت به اجرا درآمدند. از آن پس، عدم اطاعت از احکام شریعت اسلامی با تنبیه و مجازات، زندان و کتک‌زنی پاسخ داده شد. وای اگر مشکوک به نظر می‌رسیدی یا حتی اگر شخص دیگری مرتکب جرمی شده بود، ممکن بود تو نیز بر اساس احکام شریعت مورد تنبیه و مجازات قرار بگیری!

یعنی هر رفتار و کرداری، از تولید یا مصرف نوشیدنی‌های شادی‌آور گرفته تا رعایت نکردن حجاب و اختلاط زنان و مردان بیرون از روابط فامیلی، می‌توانست بهانه‌ای برای مجازات باشد. وای اگر به شادی و پایکوبی می‌پرداختی و دستگیر می‌شدی؛ باید فرود آمدن کابل‌ها بر پیکرت را تحمل می‌کردی.

به‌منظور خوار و خفیف ساختن متهم و وادار کردن او به اعتراف به هرگونه عمل زشت و شنیع، شکنجه‌گر می‌تواند با هر ابزاری که در اختیار دارد، متهم را عریان یا نیمه‌عریان کند و او را تحت انواع زجر و شکنجه، حتی تعرض جنسی، قرار دهد؛ تا آنجا که روح و جسم زندانی درهم شکسته شود.

تردید ندارم که با پیروزی مردم، تولید آخوند و حتی پوشیدن عمامه و عبا و قبا، به امری زیرزمینی و قاچاقی بدل خواهد شد! چه‌بسا با پیروزی مردم، آخوندها نیز عمامه و عبا و قبای خود را کنار بگذارند. در فضای آزادی است که می‌توان با درنده‌خویی الله‌پرستان مقابله کرد.

وای اگر کسی از سر گرسنگی دست به سرقت بزند؛ یک دست و یک پای سارق، به‌صورت ضربدری، قطع می‌شوند. وای اگر زنی به خیانت به همسر خود متهم شود؛ مجازات سنگسار درباره‌اش به اجرا درمی‌آید..

حال اگر نگاهی کوتاه نیز به مراسم طهارت، غسل و وضو بیندازیم، خواهیم دید که این آداب، دست‌کم در پنج نوبت، از سحرگاه تا تاریکی شب، تکرار می‌شوند..

بدون آنکه وارد جزئیات مراسم نمازگزاری شویم، از آغاز تا پایان، از گفتن «بسم‌الله» تا آخرین کلماتی که بر زبان می‌آوریم، با مجموعه‌ای از گفتارها و اعمال روبه‌رو هستیم که، از دیدگاه من، چیزی نیستند جز حقیرسازی خویش و اعتراف مکرر به خواری و ناچیزی خود در برابر الله، خداوند بخشنده و مهربان..

این، البته، روی خوش الله است! اما اگر روی دیگر او را مشاهده کنی، خدایی را خواهی یافت بسیار خشمگین و انتقام‌جو؛ خدایی که هولناک‌ترین ابزارهای آزار و شکنجه را به کار می‌گیرد. آیا نمی‌توان خدایی را که سفاکانه دستور کشتار مردم بی‌گناه را می‌دهد، تنها گذاشت تا از خشم دق کند و پیکر متعفن او را پیش روی گرگ‌های گرسنه افکند؟

روشن است که با برانداختن حکومت آخوندی، باید بساط تسلیم و اطاعت و فرمانبری را برچید و استقلال و خودمختاری فردی را جانشین آن ساخت. قیام شیر و خورشید، بیانگر خیزشی ایرانی است؛ خیزشی برگرفته از میراث نیاکان ما و یادآور سرافرازی و سربلندی و گرامی‌داشت ارزش‌هایی بر پایه پندار نیک، کردار نیک و گفتار نیک. از این بهتر، مگر می‌توان در نهاد انسانی جست‌وجو کرد؟

حال آنکه شرارت و فساد، در نهاد تسلیم و اطاعت و فرمانبری ریشه می‌دواند. به‌طور کلی می‌توان گفت که در چنین فضایی، به رفتارهایی چون چاپلوسی، دروغ‌گویی، دورویی و وارونه‌سازی حقایق خو می‌گیریم.

به عبارت دیگر، قیام شیر و خورشید، قیام رهایی و آزادی و پاسداشت حرمت انسان است؛ نه قیامی برای تکرار همان شیوه‌های تنبیه و مجازات، شلاق زدن و به دار آویختن. آزادی نباید جای خود را به انتقام‌جویی و بازتولید همان مناسبات سرکوبگرانه بدهد.

البته، رهبر جنبش شیر و خورشید، رهبری است به شیوه کورش بزرگ!

فیروز نجومی

Firoz Nodjomi

https://firoznodjomi.blogspot.co/

                                                                                              fmonjem@gmail.com

 

اتفاق و اتحاد

برسر حداقلها:

آزادی!

 

پس از 47 سال حکومت با ابزار سرکوب و برقراری سکوت و خفقان، نظام اسلامی عمرش به سر رسیده است؛ چرا که نه تنها شرایط اقتصادی دست‌به‌گریبان انواع بحران‌هاست، بلکه بحران سراسر نظام را فرا گرفته است. مشکل یکی دو تا نیست. همه آن نهادها و مؤسساتی که در گردش‌اند، با بحران‌های گوناگون روبرو هستند..

تأثیر این بحران‌ها بر اوضاع اقتصادی، سیاسی، نظامی و فرهنگی، روزانه تشدید می‌شود. مشکلات بیرونی و درونی که نظام با آن روبرو می‌گردد، هر روز در حال رشد و بزرگ و بزرگ‌تر شدن هستند. صلاح بر آن دیده می‌شود که سران نظام، به اتفاق رهبر نظام، سوراخی را بجویند تا در آنجا برای چند صباحی پناهنده شوند، اگر به شهادت مفتخر نگردند..

واقعیت آن است که حکومت آخوندی بر باور و ارزش‌هایی بنیان‌گذاری شده است که اکثریت مردم با آن ارزش‌ها، در شرایط کنونی، بیش از هر زمان دیگری بیگانه گشته‌اند. باورهای مشترک دینی، به عنوان عاملی وصل‌کننده طبقات و گروه‌های مختلف، تأثیر خود را از دست داده است. در واقع، دیر زمانی‌ست که باورهای مشترک دینی، که حاکم را به محکوم و یا فرمانروا را به فرمانبر به هم متصل می‌ساخت، از معنا تهی گردیده و آماده است که از هم بگسلد. زیرا که دیر زمانی‌ست که با یکدیگر سخت بیگانه گشته‌اند. در چنین زمانی، وجود آلترناتیو یا دستگاهی جانشین، آماده برقراری نظم و حفظ آرامش و امنیت در جامعه، نقش اساسی را بازی می‌کند..

 در شرایطی که تمامی گرایش‌های گوناگون مخالف با حکومت اسلامی تاکنون قادر نبوده اند فرد و یا رهبری شایسته و هوشمندی  که مردم به او تمایل و گرایشی نشان بدهند، شناسائی نکرده و هنیچ فردی هم وارد میدان نشده است، معلوم است که شاهزاده رضا پهلوی شایسته ترین است برای رهبری و انقلاب شییرو خورشیید، شایستگی ای که دیر زمانی ست که مورد تائید بخش بزرگی از جامعه قرار گرفته لست.. همین بس که به پاسخ مردم ایران، در داخل و در خارج از کشور به فراخوان شاهزارده بنگری بی‌دلیل نیست که فراخوان شاهزاده رضا پهلوی در دی‌ماه سال گذشته، چنان مردم را مشتاق و امیدوار نمود که اعتراضات گسترده‌ای در تهران و بیش از صد شهر کشور بر علیه حکومت اسلامی شکل گرفت..

بنظر می‌رسد که حکومت اسلامی، به رهبری آخوند خامنه‌ای، چنان به وحشت افتاده بود که به سرکوب خونین تظاهرکنندگان روی آورد. چه، در غیر این صورت، و با اندکی سستی آخوند خامنه‌ای، نمی‌توانست به حکومت دین ادامه دهد. آخوند خامنه‌ای برای حفظ حکومتش، از بیرحمی و خشونت و انتقام‌ستانی هیچ دریغ نداشت و تعداد بسیاری را به قتل رساند و کشتار نمود..

تعداد کشته‌شدگان، تخمین‌های متفاوتی دارد. اما، اجازه دهید بحث تخمین‌های گوناگون را به زمان دیگری موکول کنیم و بر روی رقمی تمرکز کنیم که خود حکومت در فهرستی منتشر کرده است. سازمان ملل گزارش داده است که حکومت ایران فهرستی شامل نام ۳٬۰۳۸ نفر از کشته‌شدگان را منتشر کرده است و در عین حال تأکید شده که رقم واقعی ممکن است به‌مراتب بیشتر باشد..

حکومت آخوندی به این کشتار و یا قتل‌عام افتخار هم می‌کند، چون در خدمت بقا و تداوم ارزش‌های اسلامی کشته شده‌اند. نظام درباره معترضین چنان سخن می‌گویند گویی که از جهانی بیگانه وارد شده‌اند و به عنوان متجاوز و نه گفتن به حکومت ولایت کشته شده‌اند..

البته که بسیاری کوشیدند که قتل‌عام 18 و 19 دی‌ماه سال گذشته را به ناشی‌گری شاهزاده رضا پهلوی و صدور فراخوان او نسبت بدهند. از آنجایی که شور و هیجان مردمی برای ظهور شاهزاده رضا پهلوی، نظر همگان را به خود بیشتر جلب می‌کند و هر روز بر هواخواهان او افزوده می‌گردد، بی‌جهت نیست که شاهزاده هدف بدترین و زشت‌ترین حملات قرار می‌گیرد، چنانکه گویی تاج ولایت را،  بر فراز عمامه فقیه شاهزاده برگرفته.

آیا می‌توان در شرایطی که جامعه ما در آن قرار گرفته، بیش از هر زمان دیگری نیازمند اتحاد و همبستگی‌ست، وارد بحث نیروهای چپ و راست و میانه و ناسیونالیسم و لیبرالیسم، کرد و بلوچ و ترک شویم؟

رخصت، لحظه‌ای سکوت برگزینم، بلکه میزان تنش و تشنج بین دسته‌ها و گروه‌های خصومت‌جو کاهش یافته و گفتگو جایگزین آن شود. مسلم است که لازم نیست به دنیا یکجور بنگریم؛ اگر از طریق شاهزاده به هم متصل و به یکدیگر بپیوندیم. بنا بر توافق و اتحاد بر سر حداقل‌ها، آزادی، در برابر دشمن خونخوار. مثلاً کدام فرد، گروه و یا دسته‌ای‌ست که با آزادی مخالف باشد و یا از آن بیزار باشد و با آن به جنگ درآید؟

مطمئنم که با قیام شیر و خورشید، اولین چیزی که با رهبری شاهزاده رضا پهلوی  بدست خواهیم آورد، چیزی نیست مگر آزادی. در شرایط آزادی‌ست که رأی فرد و انتخابات دارای معنا و مفهوم می‌شوند. شاهزاده، اکنون تنها فردی‌ست که می‌توان به او اعتماد کرد؛ بدون اتحاد با رهبری شایسته، همچون او به دشواری می‌توانیم به دامنه آزادی برسیم.

فیروز نجومی

Firoz nodjomi

https://firoznodjomi.blogspot.com/

fmonjem@gmail.com.