جامعه بی‌سرپرست 

 و تداوم وحدت دین و قدرت!

تردیدی نیست که جامعه ایران در یکی از کم‌سابقه‌ترین مقاطع تاریخی خود قرار گرفته است؛ مقطعی که می‌توان آن را وضعیت «بی‌سرپرستی» نامید. به‌سختی می‌توان دوره‌ای را در تاریخ معاصر ایران یافت که جامعه، ولو به‌صورت نمادین، فاقد یک مرجع متمرکز قدرت یا «سرپرست» بوده باشد. حتی در بزنگاه‌های انقلابی، این خلأ به‌سرعت با ظهور یک چهره یا نهاد جایگزین پر شده است.

در سال ۱۳۵۷، با خروج شاه از کشور، جامعه ناگهان با خلأ رهبری مواجه شد. در چنین شرایطی، بخش بزرگی از مردم که در جست‌وجوی نوعی پناه عاطفی و سیاسی بودند، با آغوش باز به استقبال آیت‌الله خمینی رفتند. حضور او نه ‌تنها این خلأ را پر کرد، بلکه به بازتولید الگویی دیرینه انجامید: پیوند میان دین و قدرت. الگویی که بار دیگر بر کلیت جامعه حاکم شد و مسیر تحولات سیاسی و اجتماعی را تعیین کرد.

با این حال، کمتر کسی در آن زمان به پیامدهای عمیق این پیوند توجه داشت. وحدت دین و قدرت، نه‌تنها یکی از موانع اصلی در مسیر توسعه و مدرن‌سازی جامعه شد، بلکه سازوکارهایی را تثبیت کرد که افراد را به تبعیت از قواعدی وادار می‌کرد که اغلب با معیارهای عقلانی و انسانی در تعارض بودند. این وضعیت، به‌مرور زمان، شرایطی را پدید آورد که خروج از آن به‌سادگی ممکن نیست؛ زیرا همین پیوند، خود به مهم‌ترین مانع دگرگونی بدل شده است.

اگر جنبش‌های سیاسی تاکنون نتوانسته‌اند ساختار قدرت در جمهوری اسلامی را به‌طور اساسی متزلزل کنند، این امر را باید فراتر از ابزارهای سرکوب صرف تحلیل کرد. بخشی از تداوم این ساختار را می‌توان در اشتراک باورها و ارزش‌هایی جست‌وجو کرد که ریشه در سنت‌های دینی و تاریخی جامعه دارند. در چنین چارچوبی، هم کنش سرکوبگر و هم پذیرش رنج، می‌تواند در قالب توجیهات دینی معنا یابد؛ گویی هر دو سوی این رابطه، در یک منظومه فکری مشترک عمل می‌کنند.

در این میان، مخالفت با حکومتی که مشروعیت خود را از دین می‌گیرد، به‌سادگی می‌تواند به‌عنوان «کفر» یا «الحاد» تعبیر شود؛ امری که نه‌تنها هزینه‌های سیاسی، بلکه پیامدهای اخلاقی و اجتماعی سنگینی نیز به‌دنبال دارد. همین مسئله، یکی از عوامل مهم در محدود شدن دامنه اعتراضات مؤثر بوده است.

ساختار جمهوری اسلامی را می‌توان بر پایه دو مؤلفه درهم‌تنیده فهمید: دین و قدرت. این دو، نه‌تنها از یکدیگر تفکیک‌پذیر نیستند، بلکه در عمل، یکدیگر را بازتولید و تقویت می‌کنند. در نتیجه، تحلیل صرفاً سیاسیِ تحولات، بدون در نظر گرفتن نقش بنیادین دین، به درک ناقصی از واقعیت منجر خواهد شد.

اکنون، پس از گذشت نزدیک به نیم‌قرن از استقرار این نظام، به‌نظر می‌رسد جامعه بار دیگر با نوعی خلأ رهبری مواجه شده است. این خلأ، بیش از آنکه ناشی از فقدان یک فرد باشد، بیانگر بحران در بازتولید مشروعیت است. حتی بخش‌هایی از حامیان نظام نیز در مواجهه با این وضعیت، دچار سردرگمی شده‌اند؛ وضعیتی که در آن، سازوکارهای سنتی انتقال یا تثبیت قدرت کارایی پیشین خود را از دست داده‌اند.

در چنین شرایطی، مسئله جانشینی و تداوم قدرت، به یکی از چالش‌های اصلی بدل شده است. طرح نام‌هایی برای رهبری آینده، بدون آنکه فرآیندی شفاف و قابل‌قبول برای جامعه طی شده باشد، نه‌تنها به حل بحران کمک نمی‌کند، بلکه بر ابهام و بی‌اعتمادی می‌افزاید. از سوی دیگر، ساختار حقوقی و ایدئولوژیک نظام به‌گونه‌ای طراحی شده است که دسترسی به عالی‌ترین سطوح قدرت را به شروط خاصی، به‌ویژه در چارچوب فقهی، محدود می‌کند؛ امری که دامنه انتخاب را به‌شدت تنگ می‌سازد.

در این میان، نباید از نظر دور داشت که بسیاری از تحلیل‌ها، با تمرکز صرف بر رقابت‌های سیاسی، از نقش تعیین‌کننده دین در شکل‌دهی به قدرت غافل می‌مانند. حال آنکه در جمهوری اسلامی، این دین است که نه‌تنها مشروعیت قدرت، بلکه شیوه اعمال آن را نیز تعریف می‌کند. حتی در عرصه سیاست خارجی و مذاکرات بین‌المللی، این پیوند به‌وضوح قابل مشاهده است.

در نهایت، اگر قرار است تحولی بنیادین در ساختار قدرت در ایران رخ دهد، این تحول نمی‌تواند صرفاً در سطح سیاسی باقی بماند. بدون بازاندیشی در نسبت دین و قدرت، هرگونه تغییر، در بهترین حالت، به جابه‌جایی بازیگران در چارچوبی ثابت محدود خواهد شد. مسئله اصلی، نه صرفاً «چه کسی حکومت می‌کند»، بلکه «بر اساس چه منطقی حکومت شکل می‌گیرد» است..

فیروز نجومی

Firoz nojomi

https://firoznodjomi.blogspot.com/

fmonjem@gmail.com

 

 

 

یکی شدن تخت با منبر!

 

چهل سال از یورش دوم “تازیان” بایران زمین میگذرد. یورش اول در چهارده قرن پیش بوقوع پیوست که در طی آن تازیان شمشیر بر کشیدند و خاک این مرز و بوم را به توبره “اسلام” کشیدند، به توبره دینی که رستم فرخزاد، سردار فرهیخته ایران، آنرا دین “اهریمنی” خوانده است (بنقل از تاریخی که حماسه سرای بزرگ، ابوالقاسم فردوسی بنظم درآورده است). در یورش اول، تازیان از مرزهای کشور وارد شده و بر لشگر ایران بفرماندهی رستم فرخزاد در قادسیه، پیروز گردیدند.

حال آنکه، در یورش دوم، در ۱۳۵۷، تازیان “بومی،” تازیانی که پشت به دین و آئین ایرانیان نموده و کیش اهریمنی را در آغوش کشیده و خود را متولی آن آن خواندند، همچون پیشینانشان، پرچم دین اهریمنی را برافراشتند، پرچمی که بر آن لا الله الا الله، نقش بسته بود، البته پیچیده در لابلای خط و خطوطی رازانگیز مبادا با تازیان مهاجم شناسائی شوند. پس یکبار دیگر، پس از گذشت ۱۴ قرن، بنا بر قول فردوسی، تخت با منبر یکی گردید و کم و بیش بر ملت ما همان برفت که بر اجداد ما رفته بود در دورانی که “عرب بر عجم” پیروز گردید( در دو مطلب دیگر توضیح داده ام که چرا نگون بختی که هم اکنون با آن دست بگریبانیم از آن شکست تاریخی و برباد رفتن یک امپرطوری با ییش از یکسال تمدن و فرهنگ، ریشه برگرفته است (لینک ها ئر پایان مقاله)

تازیان مهاجم نیز برهبری سعد ابی وقاص ادعا میکردند که در پی بدست آوردن آب و خاک و زر و زیور این جهان نیستند، که ما میخواهیم که پادشاه ایران کیش ما را بپذیرد و خود را به تنها خداوندی که وجود دارد یعنی الله، تسلیم و از او اطاعت و فرمانبری نماید.آیت الله خمینی نیز وقتی در پاریس، در قلب تمدن مسیحی غرب، اقامت برگزیده بود، آگاهانه به فریب کاری و یا آنچه در قاموس فقهی “تقیه” میگویند، دست زد و از بازگرداندن اسلام، اینبار از نوع “ناب محمدی” آن به حکومت چیزی بزبان نراند.

خمینی ساده دلان را نفریفت، او سیاستمداران و تحلیگران و کارشنان و دیپلماتها را فریفت. پشت خمیده و چشمها بر زمین دوخته، همگان را بر آن باور داشت، که امکان ندارد که اندیشه قدرت، پدیده ای عمیقا مادی و این جهانی، از مغز این پیر که چهار زانو بر تشکی می نشیند و بنرمی و آهسته سخن میگوید، هرگز عبور کند. بعضا، خمینی را با مهاتما گاندی رهبر جنبش استقلال هند یکی گرفته بودند. کمتر کسی میتوانست اهریمنی که در درون خمینی لانه کرده بود مشاهده کند، اهریمنی که امان دادگان را بجوخه های اعدام میفرستد، اتباع خارجی را گروگان میگیرد، هشت سال جنگ پوچ و بیهوده را ادامه میدهد و فرمان قتل عام بیش از ۴ هزار زندانیان سیاسی را در سراسر کشور صادر میکند. هم اکنون، نیز، در آستانه یک جنگ خونین دیگر هستند، با این تفاوت که این جنگ دیجیتالی ست نه جنگ بیابانی، در بهترین شرایطش ابزار جنگی عبارت بود از شمشیر و قمه افزوده برچوب و چماق.

اما، همچنانکه، سعد ابی وقاص از کشتار و تخریب دست بر نداشت تا بر تمامی امپراطوری ایران سلطه افکند. خمینی نیز اقامت در کاخها را بر زندگی در کوخها و ریاست و کیاست را بر زهد و ریاضت ترجح داد و نه تنها تخت را بار دیگر با منبر یکی کرد بلکه کیش اهریمنی که پس از گذشت ۱۴ قرن در درون ملت لانه کرده بود بیرون کشید و با ابزار قهر و خشونت، تیغ و تازیانه، گزمه و پاسدار، قواعد و مقررات آنرا بر تمامی امور زندگی اجتماعی و خصوصی، تحمیل نمود و همچون تازیان مهاجم ملت را به تسلیم و اطاعت وادار نمود. اما، در اندک زمانی، در مقایسه با زمانی که تاریخ نویسان از آن یاد کرده اند، برای این که کیش اهریمنی به دین مشترک ایرانیان تبدیل شود، چیزی بیش از چهار صد سال بطول انجامید که چیزی نمیتواند تعبیر و تفسیر گردد، مگر، مقاومت.

در حالیکه در ۱۳۵۷ شریعت اسلامی بسرعت بر جامعه حاکم گردید، از جمله حجاب اجباری و جدایی جنسیت ها، مطلق گردید. کوچکترین تخلقی از این قانون نانوشته مورد تنبیه و مجازات قرار میگرفت. ممنوع شدن تولید و مصرف نوشیدنی های حرامی و تعطیلی بخش عظیمی از اقتصاد و رشته مشاغل و حرفه های متصل بان ، بر قراری دادگاه های اسلامی و برپا داشتن تخت شلاق و دار مجازات، جاری نمودن قواعد قصاص و فسادفی الارض و محاربه با خدا، و بسیاری تعییر و تحولات در عرصه های دیگر؛ نظم و هنجار مطلق بر جامعه گردید.

اما، سزاست که بیاد بیاوریم، اگر مردم خود را بر خلاف ۱۴ قرن گذشه، در زمانی بسیار کوتاه به کیش اهریمنی تسلیم نمودند باین دلیل بود و هست که تازیان بومی، متولیان دین اسلام، نه تازی هستند و نه بزبان بیگانه سخن میگویند. اما، چه کسی باین تشابه تاریخی میتوانست بیاندیشد که حوزه نشینان، علما، فقها و بطور کلی طلبه ها، بمانند همان بادیه نشینان تازی جامعه را مورد تهاجم قرار داده و بجای آنکه کیشی را با نوک شمشیر در دل مردم فروکنند، کیشی را از درون آنها به بیرون کشیدند که ماهیت اهریمنی اش وقتی بمنصه ظهور رسید که تخت با منبر یکی گردید. تازیان بومی، متولیان دین اهریمنی همچون تازیان بیگانه نمی توانستند، بدون کشتار و خونریزی و تخریب و ویرانی بر سراسر ایران مستقر گردند و حکومت دین را بنیانگزاری کنند. اما، فردوسی به تحولاتی و دگرگونی هایی که پس از یکی شدن تخت با منبر بوقوع می پیوندد اشاره میکند، چنانکه گویی بزبان حال ما، ازدگرگونی ارزشها و هنجارها، رفتار و منش و شخصیتها سخن میگوید، از فساد و گندی که سراسر نظام رافرا گرفته است. این تعییر و تحول را فردوسی اینگونه گزارش کند::

ز پیمان بگردند و راستی

گرامی شود کژی و کاستی

آیا این همان واقعه ای نیست که ما شاهد آن در چهل و هفت سال کذشته بوده و هستیم؟ چه به محض آنکه تخت با منبر یکی گردید، هر آنچه از عهد و پیمان و راستی در گفتار و پندار و کردار بجا مانده بود، بیدرنگ از فرهنگ ما رخت بر بست. هرچه زشت و نا پسند بود بسرعت زیبا و پسندیده گردید، نیز خشم و خشونت و بیرحمی مقدس. یعنی که کشتار و خونریزی و یا جهاد وشهادت، قداست یافت. با بقدرت رسیدن تازیان بومی و یک شدن تخت با منبر، از قانون گریزی ها، از شکستن عهد و پیمانها، چه داستانها که مدفون نگشته اند. پرونده سازی برای متهمان بی گناه، اخذ اعتراف به جنایت و خیانت تحت شکنجه و شلاق، تجاوز و تعدی بزندانیان، بویژه زندانیان سیاسی و عقیدتی، بیک امر عادی تبدیل گردید. تازیان بومی، متولیان دین اهریمنی، چون ماموریت خود را الهی و مقدس بشمار میآورند، از هیچ جنایت و خیانتی، از هیچ ظلم و ستم و از هیچگونه بیرحمی و انتقام ستانی روی برنگردانند..

هم اکنون در جامعه ای که بدست تازیان بومی اداره میشود، کژ و کاستی، یعنی که دروغ و فساد، که اساسا از دین فروشی ریشه برگیرد هرگز چنین عمیق و چنین وسیع نبوده است. چرا که تنها راه ارتقا و تعالی چه در امور مادی و مالی چه در امور معنوی و فرهنگی و سیاسی و نظامی و یا در هر عرصه ای از علم و صنعت و مدیریت، یک تخصص واجبترین تخصص هاست که بدون آن هرگز بجایی نرسی، تخصص در دین فروشی، خود معلول یکی شدن تخت با منبر. همه آنانی که هم اکنون در دادگاه های جمهوری اسلامی “محاکمه” میشوند، از فروش دین بوده است که به مقام و قدرت رسیده و دست بتاراج و چپاول زده اند. جالب است که غارتگران و چپاولگرانی که در دادگاه ها محاکمه میشدند با یک یا دو استثنا، هرگز از قشر آخوندها، متولیان دین تازیان نبودند بلکه همه از رده متخصیصن و دانشگاهیان برخاسته بودند. شرایطی که با شرایط حاکم بر جامعه ما همخوانی دارد، فردوسی بشرح زیر توصیف میکند:

رباید همی این از آن، آن از این

ز نفرین ندانند باز آفرین

نهانی بتر ز آشکارا شود

دل مردمان سنگ خار شود

زیان کسان از پی سود خویش

بجویند و دین اندر آرند به پیش

در اینجا، فردوسی به وصف شرایطی می پردازد گویی که آخر زمان فرا رسیده است، دروغگویی ناروزنی، زرنگی و دارا بودن نبوغ ذاتی، در دو رویی و پنهانکاری و ظاهرسازی، کنشی سراسر فسادساز و فاسد کننده با یکی شدن تخت با منبر، بر سراسر جامعه سایه می افکند. ما نیز هم اگنون کمتر از آن زمان در چنین شرایطی قرار نگرفته ایم. البته لازم به یاد آوری ست که رفتار و پنداری که برشمردیم، تحت بحران های گوناگون، معیشتی، بهداشتی، اقتصادی سیاسی به رفتار و پنداری عادی تبدیل شده است لازم برای بقا و زندگی. هر روز یک نوع بیماری تعداد بیشتری از مردم را بهلاکت میرساند، بیکاری و گرانی و فقر و فحشا بیداد میکند و همگان را نسبت به یکدیگر غریبه و بیگانه و هر رفتار زشت و ناپسندی را عادی ساخته است. همین بس در مطبوعات نظام، بدعوای کوخ نشینانی که به کاخها یورش برده و آنها را در پنهان به ملک شخصی خود در آورده اند، نظر افکنیم. یعنی بعد از نزدیک به نیم قرت ساز رفتاری، پرده برداری میشود که هم چنانکه زودتر اشاره شد، از دین فروشی و یا بقول شاعر از پیش آوردن دین برمیخیزد.

شاید بتوان گفته آن اندیشمند تاریخی را بیاد بیآوریم که گفته است تاریخ دو بار تکرار میشود اول بصورت تراژدی و باردوم بشکل یک باد گرم. نخستین باری که تخت با منبر یکی گردید، دیدیم قرنها بطول انجامید، تا کیش اهریمنی را به درون ملت فرو برند. اما، وقتی برای بار دوم تخت با منبر یکی گردید، اندک زمانی بیش بطول نیانجامید که کیش اهریمنی از درون بیرون آید و ماهیت خود را بمنصه ظهور رساند. ما زمانی میتوانیم سرزمین خود را اشغال مهاجمین تازی بومی نجات دهیم، که هم کیش اهریمنی و هم متولیان آنرا روانه زباله دان تاریخ نمائیم.

فیروز نجومی

Firoz Nodjomi

https://firoznodjomi.blogpost.com/

fmonjem@gmail.com

لینک مقالات

http://degarbavaran.blogpost.com/

“کیش اهریمنی”

نظرات

نظر به‌ وسیله فیس‌بوک)

مطلب را به بالاترین بفرستید

 

 

پایان حکومت آخوندی

دیر یا زود

بدون سوخت و سوز!

آیا براستی کسی میداند، پس از 37 سلل حکومت ولی فقیه، آخوند خامنه ای، چه کسی و یا چه کسانی، قرار است که بر این کشورشور بخت حکومت کنند؟ وقتی در 57 آخوند خمینی در تبعید، بنا برباور به مفاهیم دینی، مثل، تقیه و بنا بر مصلحت دینی، از افشای طرحی که برای هدایت جامعه به راه "مستقیم" در ذهن خود داشت خود داری کرد و از آزادی و برابری و فعالیتهای سیاسی سخن میگفت. چنان وانمود میکرد که چندان تمایلی به حکمرانی بر جامعه ندارد.

این در حالی ست که چندین سال جلوتر، امام خمینی طرح ساختار یک جامعه اسلامی را در کتابی بنام "حکومت ولایت فقیه" ارائه داده بود. اما، در دورانی که در تبعید در پاریس بسر میبر، نه امام خمینی خود  و نه هیچیک از ده ها خبرنکار و مصاحبه کننده بودند که از وجود چنین کتابی آگاه بودند. اما، دانسته یا نا دانسته از آن کتاب و تئوری حکومت اسلامی هرگز سخنی بمیان نیاوردند.، شاید تنها منبعی که میتوانستی به بخشی از آنچه امام خمینی در ذهنش برای نجات کشور از سلطه نیروهای استعمارگر و فراهم آوردن رفاه و آسایش و آبادانی رسم کرده بود ممکن بود که از رمز و راز و سحر خروج یافتم.  که حالا میفهمیم که حکومت اسلامی، در واقع چیزی نبوده و نیست مگر آنچه ممکن است تئوری استبداد مضاعف دین و قدرت خواند. بجرات میگویم که حتی اگر هم از وجود چنین کتابی آگاهی داشتیم، مطمئن نیستم که هرگز کسی بشناخت آن بر میخاست بآن امید که بپیوندد به امام خمینی بمنظور بازگشت بدوران افسانه ای توحید و نبوت الهی؟

اما، تیره بختی ایرانییان از آغازین لحظات ورود امام خمینی بکشور در 57، پس ازسه ماه تبعید در پاریس. هنوز، زمانی بطول نیانجامید که نظام محرومیت ها و ممنوعیات ها  حرامها و حلالها باضافه ده ها قواعد و مقرراتی دیگر، برپا گردید بلکه بر رفتار ادمی سلطه افکنده و آنرا تحت کنترل خود در آورد، یا بزبان دیگری آدمی را به بند بکشد، ببندهای شریعت اسلامی. بسیاری، خوشباورانه با امام خمینی و مبارزه وی علیه استعمار گران پیوستند و حتی گروگانگیری کارکنان یک سفارتخانه خارجی را مورد تایید قراردادند و حمایت از هشت سال جنگ بیهوده که مهر نکبت را بر پیشانی حکومت اسلامی کویید. حضرت امام، البته، پرچم اسلام را در سراسر جهان با ادامه هشت سال جنگ بیهوده با کشور همسایه و محکومیت سلمان رشدی به مرگ، همه امیدواریها را برای دست یابی بیک زندگی آرام و آسوده را به یاس و نومیدی کشاند.

در پایان حکومت ولایت برهبری امام خمینی، جامعه، نه تنها بآنچه، اکثریت آرزوی رسیدن بآنرا داشتند نرسیدند، بلکه حرکت بسوی قهقرا را نیز آعاز کردند. چرا که ولی فقیه، آخوند خامنه ای، خیلی زود نشان داد که او نیز در پی رهبر معظم خویش به توسعه سلطه اسلام داوازده امامی، در همه نقاط جهان، بویژه در اروپا به سازماندهی طرفداران وتوسعه کیش اسلام با صرف هزینه های سنگین پرداخت. از ترور و نابودی دشمنان خود در سراسر جهان از هیچ فرو گزار نکرد.

البته، در مرکزنقشه آخوند ولی فقیه، نابودی اسرائیل از روی زمین   قرار داشت. باین منظور با صرف درآمدهای نفتی بکمک رئیس جمهور اسد در سوریه هزینه میلیادرها دلار شتافت.  دخالتی از سر تعهد بامام، حزب الله لبنان را بوجود آورد و نیازهای نظامی و غیر نظامی حسن نصرالله رهبر حزب الله لبنان را تامین میکردند. همین بس به میلیاردها دلاری که صرف بازسازیهای خرابیها بدست نیروهای اسرائیلی انجام شده بود، بنگری که هزبنه باز سازی آنها باعتبار ولایت تامین میگردید. آنگاه در عراق حشدشعبی، حزب شبه نظامی را سازمان داد و نیروهای حوثی ها در یمن و حماسی هها را در غزه زیر بال و پر خود گرفت. تنها برای یک منظور، نابودی اسرائیل.

 40  روز یا بیشتر است که از کشته شدن ولی فقیه، آخوند خامنه ای، همراه اعضای خانواده و 49 نفر از فرماندهان سپاه پاسداران نزدیک باو میگذرد. در بمبارانهای هوایی نیروهای اسرائیل و امریکا، ضربه هایی ویرانگر بر پیکر ساختار جمهوری اسلامی وارد آورده اند که نظام را تقریبا فلج نموده است. وقتی دونالد ترامپ، رئیس جمهور امریکا میگوید که رژیم در جمهوری اسلامی "تغییر" کرده است، میتوان قطره ای از حقیقت در آن یافت. تغییری که ترامپ از آن سخن میگوید، این است که در حال حاضر این فقیه، فقیهی که وظایف رهبری جامعه را ایفا کند شناسائی نشده است.

خاطر جمع، که نظام حکومت اسلامی رفتنی ست، دیر یا زود دارد، اما حقیقتی است که همچون خورشید خواهد درخشید و بخش بزرگی از جهان و انسانیت را از تاریکی نجات خواهد داد. دارو و دسته ای که در مذاکره با امریکا سعی میکند با حفظ آبرو و حیثیت بر باد رفته شان به خواست های امریکا تن بدهند. اما، مسئله آن است که آخوندهای کتاب مقدس، دیگر نمیتوانند براحتی مردم را فریب دهند. آخوندهائی که شیوه تعلیمات حوزه ای را بدانشگاه انتقال داده اند، وقایع اخیر نشان میدهد، دانشجویان و حتی محصلین سالهای آخر دبیرستانها اعتباری برای افسانه و اسطوره دینی قائل نیستند. آنها نشان داده اند که چندان میلی به بازگشت بگذشته ندارند. آنها به آینده است که می اندیشند، آینده ای که آنها بسیار مشتاق اند که با دستهای خود بسازند. درست است کار ساده ای نیست، از درون تخریب و خرابیها در تمامی زمینه های اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و نظامی است که با ید خود را بیرون بکشانیم. اگر دراین نیم قرن در دست پر خشم و بیرحم و انتقام ستان، درد و رنجی را تحمل کرده ایم. اما، زمان حال، با تمام زمانها در گذشته بسیار متفاوت است، افسانه ها و اسطوره ها بازمانده از 1400 سال پیش از این، اقتدار خود را از دست داده و بزودی ناپدید میشوند. این خود پدیده تازه ای نیست. اگر، تا حالا جان از کف میداد اکنون روحبخش و احیا کننده و الهام دهنده است، تحول بزرگی که با ظهور شاهزاده رضا پهلویی ست که با نیروی لایزال خود میتواند قیام شیرو خورشید را رهبری کند و آن عظمت و شکوه به ایران رل باز گرداند.  

فیروز نجومی

furoz nodjomi

https://firoznodjomi.blogspot.com/

fmonjem@gmail.com

 

                                                                                                                

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        

  

در براندازی نظام اسلامی

شکست ماشین خشونت و سرکوب

کافی نیست!

شاید، در شرایط کنونی، بیش از همیشه، باید بخود یاد آوری کنیم که درست است که نظام حکومت اسلامی با از دست دادن رهبر معظم خود، آخوند خامنه ای، همراه تعداد مهمی از فرماندهان و متخصصین و کارشناسان، انتظار میرود که دیر یا زود فرو ریزد. ولی نه امروز و یا فردا. نه اینکه احتمال ندارد. آری، همه چیز امکان پذیر است، در عرصه سیاست. افزوده بر این، تخریب و ویرانی ساختار قدرت آخوندی، حکومت سرکوبگر اسلامی، بدست نیروهای خارجی، قدری یاس آور است. مسلم است واژگون سازی ساختار سیاسی یک کشور ساده نیست و بدون حمایت و امداد نیروی خارجی، دشوارتر هم خواهد شد. خاطر، جمع که ایرادی بر این موضع وارد نیست. فکر کنم، دریافت و عدم دریافت حمایت و امداد خارجی مسئله نیست. باید بخود هم ببالیم که قدرتمداران جهانی خواهان پیروزی نیروئی در کشور است، که بازگرداندن شکوه و عظمتی را میخواهد که ایران زمانی نماد برجسته آن در جهان بوده است.

حرکت بسوی دست یابی به آن شکوه و عظمت، برغم فراوانی مشکلات درونی، دیر زمانی بود که آغاز شده بود. اما، مشکل آن بود که این حرکت بسوی بنیانگزاری ساختار یک جامعه نوین، برنامه اصلاحاتی بود که در دوران شاه، از بالا بدست قدرتمداران برنامه ریزی شده بود. روشن است که بعید بنظر میرسد که "رعیتی" را بجویی که خواهان تقسیم اراضی نباشد. اما، آن خواست و اراده قبل از آنکه به مالکیت زمین بیاندیشد و با ارتباط با دیگر رعیتها جنب و جوشی براه بیاندازند، سند مالکیت زمینها در اوایل 1340 برعیت ها تقدیم شد. بعبارت کلی تری بفرمان ملوگانه یک نظام اجتماعی، نظام ارباب رعیتی ملغی گردید و حرکت بسوی جامعه نوین آغاز شد، بدون آنکه جمعی، گروهی، دسته ای از رعیتها آگاهانه راه دگرگونی را برگزینند.

اما، این حرکت بسوی ساختار جامعه ای نوین بر اساس طرح شش اصل، بعنوان ابتکار شاهانه و دور اندیشی وی، با اصل اصلاحات ارضی آغاز گردید و در سهیم شدن کارگران در سود کارخانجات، آزادی زنان و براه اندازی جنبش با سوادی با برنامه سپاهیان دانش، متسکل از فارع التحصیلان دبیرستانی که بسن خدمت بکشور رسیده بودند. بمدت 4 ماه تعلیمات نظامی همراه با با تعلیمات سواد آموزی، بروستاها فرستاده میشدند که بچه های محروم از توانائی خواندن و نوشتن را آموزش دهند.

البته که برنامه شاهی، دارای مخالفانی در حوزههای علمیه، از جمله آیت الله خمینی بود که در 15 خرداد 42 بیک قیام تبدیل شد. قیامی که پس از چند روز خاموش شد. اما، همچنانکه اصلاحات به پیش میرفت، آن فضای تاریکی بسوی روشنائی گرایش میافت و جنبش ضد اصلاحات برهبری  آخوند خمینی بخاموشی گرائید که بعدا به تبعید فرستاده شد  در طی 15 سالی که آخوند خمینی در عراق بسر میبرد، جامعه رشد و نمو کرد، آنهم با چنان سرعتی که سر انجام. بدرستی روشن نیست که اصلاحات شاهی را باید سبب افزایش نارضائی ها در جامعه دانست و یا عوامل دیگری را جستجو نمود که سرانجام به یک انقلاب عظیم مردمی تبدیل گردید.

اما، بازگشت آیت الله خمینی پس از گذشت 15 سال،به همان کشور و شهری نبود که در 15 سال پیش از این، آنرا ترک کرده بود. 15 سالی که تغییرات و تحولات بسیاری در تمامی جنبه های زندگی روزانه بوقوع پیوسته بود، موضوعی که چندان مورد علاقه رهبر انقلاب نبود.

از آن لحظه ای که آیت الله خمینی، بعنوان، قهرمان مردم، مرد مومن و مرد خدا، مرد اخلاق و تقوا، شناخته شد، حرکت بسوی ساختار جامعه ای نوین، متوقف گردید، حال آنکه، موانع برپا شده، دارای سوراخهای گنده ای بود، که فرصتهای فراوانی برای گذار از موانع قانونی را امکان پذیر میساخت. کنشی که در بیشتر مواقع، فساد را در ساختارهای بروکراسی نهادین میسازد. کنشهای فساد آمیزی که خود ناشی از تغییراتی بود در سوی نوین شدن روابط احتماعی. اما، در میزانی بسیار وسیعتر، که در 15 سال گذشته بوقوع بسته بود. شاید، از همان آغاز برقراری نظم و انتظامات دینی، در 57 نشان داد که حرکت به پیش و کسب توانائیها و دانائهای جدید، حرکتی نیست که نظام قصد ادامه آنرا دارد بلکه برعکس، دوری از آنها را ترجیح میدهند. در دانشگاه عرصه های اجتماعی سیاسی، ادبی، هنری، از برنامه های دانشگاهی حذف شدند. این در حالیست که حکومت اسلامی، همیشه خواسته است که وانمود کند که اسلام برخلاف ادیان دیگر با علوم و پیشروی و نوگرائی نه تنها خصومت نمیورزد بلک خوشامد گوی آنها است.

البته که علم گرائی آخوندهای دوازده امامی، خود را در کسب علوم هسته ای بیان میکرد و هنوز هم میکند. آنگاه، برخی در جامعه هوش و ذکاوت آخوند را بهای لازم را ندهند. حال آنکه، جماعت آخوند و حوزه های علمیه، همه شیفته دست یابی به دانش هسته ای هستند، بویژه آن علم و تکنولوژی که دارای فواید نظامی ست. بگذریم که همین آخوند از علم در عرصه مادیات بیزار است.

بعبارت دیگر، حکومت آخوندی نه تنها در پنهان سازی تمایلاتش نسبت به  علوم مادی مهارت دارد بلکه واپسگرائی فرهنگی، تهی از دانش چگونگی تکامل انسان و جامعه، حتی، مهارت بیشتری نشان میدهد، بویژه با توجه به علم اخلاق و منطق. بگذریم که آخوندها خود را اخلاقی ترین خلقت الهی میدانند.

اما، مقاومت مردم در مقاطع مختلف در طول 47 سال ، از آغاز بقدرت رسیدن آخوندها، مردم نشان دادند که در برابر حکومتی دینی- استبدادی و تمامیت خواه هرگز دست از مقاومت و اعتراض بر نمیدارند.

اگرچه، از آغاز، تمامی نیروهای مخالف، از انقلابیون چپ گرا و ملی گرا و راستگرا و محافظه کار گرفته تا قومیت های مختلف از کرد و ترک و لر و بلوچ و غیره، در کمتر از سه سال خاموش و تار و مار گردیدند. اما، برغم تثبیت تاریکی و کشتار بیرحمانه مخالفین، همچنانکه، زودتر اشاره شد، مردم در مقاطع گوناگون در زمانهای مختلف، با خواشتهای مشترک پیوسته برخاسته و دست باعتراض زده اند.

همین بس که به خیزش های مردمی که در زمانها و مقاطع مختلف تاریخ بوفوع میپیوست  بنگری، تا در یابی از چه پستیها و بلندیها که جنبشهای مردمی  برگذشته است. بعنوان مثال، جنبش زنان نه تنها، تحت شدیدترین سختگیریها، نظام را در سرکوبگری بعقب نشاندند بلکه پیروزیهای بسیاری در کسب آزادی، در زمینه های مختلف از جمله برگزیدن ححاب بدست آوردند.

تا کنون روشن شده است که سرکوب مخالفین، پس از مرگ رهبر جمهوری اسلامی، آخوند خامنه ای، همراه 49 نفر از نزدیکانش در سپاه پاسداران حکومت اسلامی، همچنان، با تمام نیرو ادامه دارد. آما، تحمل ضربه های سنگین و مخرب را که نیروهای امریکایی و اسرائیلی بر پیکر نظام وارد آورده اند، اگر چه، نظام تا کنون بخوبی تحمل کرده است. اما، با عدم نیروی هوائی و نابودی نیروی دریائی بدست دشمن، نظام، برغم تمام مقاومتش در برابر نیروهای امریکایی و اسرائیلی، بسوی ضعف و ناتوانی به پیش میرود.

 در حالیکه  نیروهای برانداز، در درون، صرفنظر از امداد رسانیهای نیروهای خارجی، بتدریج قوی و نیرومندتر خواهند شد. شرکت در براندازی نظام بان معنا نیست که اسلحه ای بیابیم و آماده که ماموران نظام را بخاک و خون بکشانیم. خشونت تنها راه براندازی این نظام ضد انسانی نیست. در براندازی حکومت آخوندی نباید زیاد عجله کرد. چون حکومت اسلام آخوندی، تنها شمشیر نیست، شریعت هم هست. برای بر اندازی نظام تنها کافی نیست که شمشیر بر شکنی و قدرت را بدست آوری. برای برخورد با شریعت هم نقشه ای باید ترسیم نمود.

چه اگر، دستگاه قدرت را بر اندازی کنیم، اما، شریعت اسلامی را که از انسان حیوانی زبون و وابسته میسازد و ترس و واهمه ای عمیق در درونش میکارد، خاموشی و خواری و حقارت را  با اجبار سازی بجا آوردن مراسم عبادات بطور روزانه و ماهاه و سالانه، فرصتهای فراوانی برای بازگشت بدوران رسالت فراهم خواهد گشت. 25 قرن تاریخ جامعه ایران نشان میدهد که ایرانیان، هرگز میدان را با روی در روی قرار گرفتن با دشمن ترک نکرده اند. با قدری تامل، در خواهیم یافت، بمنظور آنکه حکومت تمامیت خواه اسلامی را بر اندازیم، باید از ابزار خشونت بار همانقدر بهره بر گیریم که دشمن بکار میگیرد. اما، براندازی ساختار قدرت در حکومت اسلامی هرگز بسر انجام نرسد، اگر، انرا با براندازی شریعت اسلامی بعنوان یک ساختا فرهنگی متکمل نسازیم. آری، همچنانکه، شاهزاده رضا پهلوی اعلام کرد باید همگی عظمت و شکوه را بایران، زادگاه یکی از بزرگترین تمدنهای بشری باز گردانیم. برخیز این هموطن.

فیروز نجومی

firoz nodjomi

https://firoznodjomi.blogspot.com

fmonjm@gmail.ccom

 

 

 

 

 

 

 

 

نجات در رهایی ست از هژمونی دین!‏

فیروز نجومی

نزدیک به چهار دهه است که دین، خود شمشیر برگرفته و بدون واسطه ی شاهان بر جامعه سلطه افکنده است.   یوغ شریعت را بر گردن مردم آویخته، آنها را از ابتدایی ترین حق و حقوق انسانی محروم ساخته و تا حد "رعیت" و "بنده" تنزل داده است. با این وجود، هنوز هستند بسیاری که دین را در آفرینش شرایط موجود در ابتلای ملت به فقر و محنت، به تیره بختی و سیه روزی، به مصیب و نکبت، در مرکز بررسی ها و تحلیل های خود قرار نمیدهند و نقش آنرا فرعی تلقی میکنند، چنانکه گوئی میتوان جامعه ای دمکراتیک و سکولار، آزاد و آباد بر پا داشت، بدون اینکه آنچه مرکزی ست، تغییر و دگرگونی بپذیرد.

معضل آن جا ست که آنچه مرکزی ست تغییر نخواهد کرد و دگرگونی نپذیرد اگر محیط پیرامون آن تحول نیابد. یعنی که تا زمانیکه خود را رها از سلطه ی دین نسازیم، حکومت دین هرگز ما را رها نخواهد ساخت. آنچه رهایی را مسئله بر انگیز میکند آن است که اسطوره ها و افسانه های دین، احکام و فرائض دینی در وجود ما نهادین گردیده و آنها را بدیهی و طبیعی ساخته است. در نتیجه بدان تعصب میورزیم،. این همآنقدر برای شخص دینی مسلک صادق است که برای کسی که خود را دینی نمیداند و به احکام شریعت توجهی نشان نمیدهد. یعنی برای مسلمان بودن، نیازی نیست که به مسجد بروی و نماز بخوانی و روزه بگیری. زیرا که ما مسلمان نمیشویم، بلکه مسلمان پا به عرصه وجود میگذاریم. نیاکان ما همچنانکه شناسنامه فیزیکی خود را به ما انتقال میدهند "هویت دینی" خود را نیز در نهاد ما میکارند.

 بدینترتیب، ما وقتی پا باین دنیا میگذاریم، در دنیایی زاییده میشویم که دین اسلام برای ما (تقریبا) همه چیز را تعریف و تعیین نموده است. خوب و بد، زشت و زیبا، درست و نادرست، حرام و حلال. و غیره... نه تنها در زمینه "اخلاق" بلکه در زمینه رفتار و کردار، ازجمله طهارت و نظافت، زناشویی و مراودات جنسی و در موارد بسیار دیگر. بنابراین، ما در خلاء زائیده نمیشویم بلکه در فرهنگ و سنت، عادات و رسم و رسومی زائیده میشویم که قرنها پیش از ما موجود بوده اند و اجداد ما بدان اعتقاد داشته و آنرا برای زیستن ضروری میدانسته اند. پدران و مادران مان، در واقع نطفه ما را بنام الله بسته اند  و ما را به مثابه یک مسلمان  پرورش داده اند. آنها ما را حلال  زاده و مشروع به این جهان میآورند درست همانگونه که نطفه خود(شان) بسته شده و پرورش یافته اند. هم چنانکه رشد میکنیم و از طفولیت به بلوغ میرسیم با حسن و حسین و علی و نقی و تقی و عباس دوست و آشنا و همکار، همسایه و همشهری و هموطن میشویم. همراه با آنها در مدرسه آداب نماز و روزه و قرائت قرآن را میآموزیم. در روزهای عاشورا در دسته های سینه زنی و زنجیر زنی شرکت نموده و به نوحه های دل انگیز و سوزناک گوش فرا داده و هماهنگ با دیگران  به خود زنی پرداخته ایم و یا حداقل ناظر بر آنها بوده و تماشاگری منفعل بوده ایم.

میتوان موارد بسیاری را در رفتار و کردار خود شناسایی کنیم که یا ریشه در دین دارد و یا تحت تاثیر آن بخود شکل گرفته است. چرا که هیچ امر رسمی و یا غیر رسمی، خصوصی و یا عمومی، وجود ندارد که بنام الله آغاز نگردد. و نیز هیچ نامه ای و یا کتاب و سندی نوشته نشود، و یا عقد و عروسی و معامله ای سر نگیرد اگر با نام الله مزین نشود .

دین در سرشت و فطرت مان، البته زمانی کاشته میشود که از این جهان چندان آگاهی نداریم. یک طفل نا آگاه و ناتوان و محروم از گزینش هستیم. دینی شدن ما نه ربطی به دین دارد و نه به پروردگار یکتا. دین یک پدیده اجتماعی ست همچون زبان انسانی. تکلم و مکالمه آنقدر طبیعی و عادی بشمار میآید که هرگز به صرافت ش نیفتیم که زبانی که با آن مکالمه میکنیم و در نوشتن بکار میگیریم، زمانی زبان دیگری بوده است و از دیگری بوده است که زبان را آموخته ایم. یعنی که زبان قبل از آنکه در درون نهادین شود، دارای موجودی خارجی و عینی ست. بهمین دلیل؛ دین نیز بمانند زبان از بدیهیات زندگی میگردد. آنقدر با آن آشنا هستیم که پیوسته به حضور دایمی و کنترل کننده آن در ذهن خود بیگانه میمانیم. در پاسخ حال شما چطور است حمدِ الله را میگوییم و الله را شکر میگذاریم بدون آنکه متوجه حضور دین در گفتار خود باشیم. در شرایط کنونی هر الله ای که بزبان میآوریم چه در حال قیام باشد و چه در حال رکوع و سجود، سخنی بزبان رانده ایم که دارای بار سیاسی ست. اگر در تایید و تصدیق رژیم نباشد، بدون شک به تداوم رژیم دین امداد میرساند. تا زمانیکه دانسته و یا نا دانسته به آئین اسلامی عمل میکنیم، چه حجاب باشد و چه وضو، و چه نذر و نیاز باشد و چه سفره اندازی و زیارت، نظام ولایت، شمشیر شریعت را بر کشد و سکوت و هراس بدل آورد.

این بدان معناست که دین در ناخود آگاه ما تمرکز یافته است. یعنی که دین، هستی و کیستی ما را تعریف و تعیین میکند بی آنکه خود بدان آگاه باشیم. در قاموس فرویدی دین «فرا خودی» میشود که «خود» را به حاشیه میراند و  رشد و استقلال آنرا به تعویق انداخته مستقیما غرایز خفته و بیدار ما را که در «نهاد» مان تمرکز یافته، سرکوب و تحت کنترل خود در میآورد. سرکوب «خود» (ایگو) مقدمه ایست برای تن دادن به رعیتی و بندگی، به زیستن در محرومیت از ابتدایی ترین حق و حقوق انسانی، ناتوان در دفاع از خویشتن و نه گفتن و مقاومت در برابر قدرت.

بعنوان مثال "وضو" میگیریم که نجاسات را از خود بزداییم بی آنکه خود را نجس بدانیم. در منظر الله بشر باید نجس و ناپاک باشد که او را تنها زمانی به مناجات در درگاه ش راه دهد که به تمام مقررات و قواعد وضو تن داده باشد. این در حالی است که تشریفات وضو هیچ ارتباطی با نظافت و پاکیزگی ندارد. برای وضو نه به اندیشه نیازمند یم و نه تعقل. وضو تشریفاتی است که تنها به تقلید و تبعیت، آموخته میشود. طبری، از نخستین تاریخ نویسان دوران رسالت، از محمد بن اسحاق روایت میکند که پیغمبر خود وضو کردن و نماز گذاری را به تقلید از جبرئیل آموخته است(جلد سوم، ص 954). تشریفات وضو هیچ هدفی دیگری ندارد مگر آموختن و نهادین ساختن اطاعت در ذات انسانی، که خود مقدمه ای ست برای تسلیم کامل خویشتن به الله. در سجده های طولانی سر بر آستان ش میساییم بی آنکه خود را حقیر و خوار پنداریم.  بنا بر مولف تفسیرالمیزان، آیت الله محمد حسین طباطبایی، مفسر و تاویل گر کلام الهی، قرآن، کتاب آسمانی، در تاویل سوره ی حمد که قرآن با آن آغاز میشود، میگوید الله در این سوره امر فرموده است که او را حمد و ستایش کنیم و به دعا و مناجات برخیزیم همانگونه و بر اساس همان روش که چگونگی آنرا الله خود در سوره ی حمد به بشر آموخته است. یعنی که الله حمد و ستایش انسان را آنگونه که خود به بیان آن علاقمند است نمی پذیرد و در شان خود نمیداند که مخلوقش بزبان خویش خالق خود را ستایش نماید. یعنی که الله بشر را از یک طوطی هم کمتر میداند. که الله، بشر را حتی در حمد و ستایش نیز مختار نساخته است.  او را «رب العالمین» میخوانیم بدون آنکه خود را رعیت و بنده بدانیم. چون رعیت بودن و بندگی بر نهاد ما سلطه افکنده است و بدان آگاه نیستیم. محرومیت از حق و حقوق انسانی که از ویژگیهای رعیت و بنده در یک جامعه استبدادی ست، یک امر عادی و طبیعی ست. بندرت به محرومیت خود آگاه میشویم و بمنظور کسب آن دست بفعالینی میزنیم.

افزوده بر این، در خلق و خوی ما یکتایی و یگانگی الله در صدر بدیهیات زندگی قرار میگیرد. «او هست بجز او هیچکس دیگری نیست» میشود حقیقتی غائی و نهایی. باور باین حقیقت هرگونه انعطافی را در تار و پود ما خشک و منجمد میسازد. در نتیجه خود را بزرگ و زورمند می بینیم. هرگز این اندیشه از مخیله مان خطور نمیکند که به آنچه ایمان داریم، ممکن است از کذب و دروغ ساخته شده باشد. شک و تردیدی در کار نیست هرچه هست "یقین" است. این است که خود را بعنوان یک "مومن" برتر از دیگران میدانیم و میخواهیم بر جهان حکم برانیم نه به آن دلیل که میدانیم و همچون غربیان توانسته ایم قوانین طبیعت را شناسایی نمائیم و بر نیروهای آن سلطه افکنیم، بلکه به آن دلیل که فریب خورده ایم، متعصب و خشک اندیش گردیده ایم. اسطوره ها و افسانه ها را، "توحید" و "نبوت" و "امامت" را حقیقتی مطلق میپنداریم. این است که به احکام اسارت بار شریعت تن میدهیم و احساس سعادت و خوشبختی میکنیم. به استقبال "جهاد" و "شهادت" می شتابیم که هستی و زندگی را در نیستی و نابودی بیابیم. حجاب را بر سر زن میکشیم مبادا که موهای افشان، رخ زیبا و برجستگی های اندامش، ما را از انسانیت ساقط نموده به حیوانیت باز گشت دهد. با نبود حجاب، به ندای شهوت و لذت که  با رویت زن بیدار گردیده اند، گوش فرا داده به تصاحب او بر خیزیم و از «صراط مستقیم» منحرف شویم. روزه میگیریم، رنج گرسنگی را بر خود تحمیل میکنیم. خمس و ذکات میدهیم و حج میرویم و گوسفند قربانی میکنیم که خاطر الله را راضی و خشنود سازیم. نذر میکنیم و سفره های رنگ وا رنگ میاندازیم و زیارت میرویم به آن امید که خواسته ها و آرزوهای مان برآورده شده و در آخرت نیز خشم و خشونت الله را نسبت به خویشتن، تخفیف داده باشیم. با این وجود به شنیدن کلمات قرآنی، تار و پود مان به لرزه در آمده و هراس بدل مان می نشیند، بی آنکه بدانیم آیا الله از "رحمت" است که سخن میراند یا از "کیفر،" از مهر و عطوفت است و یا از کین خواهی و انتقام .جویی؟ چه حاجت ها که از قرآن نخواهیم و چه معجزه ها که به آن نسبت ندهیم. چرا که ایمان آورده ایم که  قرآن خود آخرین معجزه ی الله است. بعبارت دیگر، خود را به احکام، قواعد و قوانینی تسلیم میکنیم و یا ایمان داریم که از قرائت و فهم آن ناتوانیم. باینترتیب  نادانی و نا بینایی، نیز امری بدیهی میگردد، یعنی چیزی طبیعی و عادی ست اگر وابسته و نیازمند به عصا باشیم تا گامی به پیش برداریم. یعنی که باید "مقلد" باشی و از آنی بیاموزی که دانا و آگاه است از امیال الهی، همچنانکه رسول الله به تقلید مراسم نمازگزاری را از جبرئیل آموخت. در نتیجه فراموش میکنیم که ما انسانیم و عقل و خرد داریم و میتوانیم بیاندیشم و برگزینم. لاجرم بساط عقل و خرد را در وجود خود تعطیل مینماییم و آنرا تنها به شکل ابزاری و برای رفاه و مایحتاج مادی، بکار بریم.    

از آموزشهای دین و حوزه های علمیه است که  ظلم وقتی وقوع میابد که بدر گاه الهی تسلیم نشوی و از فرمان الهی سرپیچی نموده اطاعت بجا نیا وری ، یعنی اگر تن به بندگی و حقارت و خواری ندهی و وجود آفریننده را نفی و انکار کنی. یعنی که ظلم وقتی واقع میشود که بخود نسبت به حقایق دین شک و تردید ورزی. پس ظالم آن کسی نمی تواند باشد که شمشیر ذوالفقار بدست میگیرد صدها نفر را بنام الله و در راه الله و رضا و خشنودی او با یک ضربه بدو نیم میسازد. یعنی که از خشونت نیست که ظلم بر میخیزد بلکه از شک و تردید و بد ایمانی ست که منشا خشونت  است. کنش امام  سوم را می ستائیم که بان دلیل برای رضای الله "شهادت " را پذیرفته  و تا زمانیکه خون در رگهایش روان بود ، تا آخرین قطره اش خون دیگران بریخت.  بدین ترتیب  ما سالیانه طی برگزاری مراسم عاشورا خشم و خشونت و بیرحمی را مورد تایید و تصدیق قرار میدهیم. پس چه تعجب اگر خشونت  هم بیکی از بدیهات زندگی تبدیل شود. چهل سال است که تحت حکومت دین شاهد قتل عام مخالفین و دگراندیشان، کشتار اقلیت های مذهبی، از جمله کرد و بلوچ و سنی و بهایی و اعدام های روزانه  در جامعه خود بوده و هستیم بدون آنکه سکوت را بشکنیم. چرا که آوخته ایم که خشونتی که از تقدس بر میخیزد، خشونتی که در تحصیل رضای الله و در دفاع از یکتایی و یگانگی او ریشه بر گیرد  مورد تایید و تصدیق الله ست. کشتاری که مرد مقدس اسلام، امام خمینی در آغازین لحظات جلوس بر فراز منبر قدرت، بدان دست زد، از تقدس بر میخواست، چنانکه گویی دستهای امام، اگرچه آلوده بخون است، اما، به گناه هرگز آلوده نیشود. در اوائل انقلاب  57 ، امام مقدس، در توجیه جنگ با کفر و باطل تا قیامت، اظهار میداشت که کشتار خدا ناشناسان، یک رحمت الهی ست بآن دلیل که  آنان با بار سبک تری از گناهان بان جهان رهسپار و در نتیجه دچار "عذاب " کمتر ی شوند. امام خمینی بخوبی آگاه بود که مردم مسلمان براحتی پذیرای خشونتی هستند که از تقدس برخیزد.

چهل سال است که حکومت دین این فرصت استثنایی را به وجود آورده است که دین را از عرصه ناخود آگاه خارج ساخته به سپهر خود آگاه وارد ش نماییم. و یا به زبان فرویدی «خود» را قهرمان سازیم و بر «فرا خود» غلبه نماییم. شریعت الهی را بر اندازیم و یو غ  اسارت و بندگی را از گردن بر گیریم و خود را رها کنیم. ما نباید هرگز چیزی کمتر از رهایی از شریعت و نهاد های شریعتی بخواهیم، اگر صادقانه" آزادی" را آرزومند یم و چیزی جز عدالت نخواهیم. چرا که حکومت اسلامی نشان داده است که همه بی عدالتیها و فساد فراکیر و عمیقی که سراسر جامعه را پوشانده و آنرا به ویرانی کشانده است، از هژمونی شریعت اسلامی بر میخیزد. آگاهی باین حقیقت است که با خو رهایی بارمغان آورد. یعنی که رهایی همراه است با دانایی و بینایی. هیچ جنبشی نمیتواند امیدوار به آینده باشد اگر در سوی رهایی حرکت نکند، مهم نیست که چه نامی بر خود نهاد و یا چه رنگی بخود گیرد. اما، باید ترسید از آنروزی که بار دیگر بدست آخوندهایی آزاد شویم که از درون حوزه ها و نفی ولایت برخیزند.

شاید زمان آن رسیده باشد که دوستان چپی، پیروان مارکس و لنین، از آنچه لویی آلتوسر «اقتصاد گرایی خام» میخواند، دست بر دارند و  این واقعیت را نیز مورد تامل قرار دهند که رو بنا همیشه بازتابی از روابط زیر بنایی نیست. بعبارت دیگر، ارزشها، باورها و راه روش زندگی، دین و نظام اخلاقی لزوما همیشه و در هر زمانی بازتابی از روابط تولیدی و اقتصاد ی نیستند. ارزشها و باورهای دینی در جامعه ما که فرضا از جنس روبنایی ست، علیرغم تغییر و تحول و رشد و تکامل مناسبات سرمایه داری، بلا تغییر مانده اند. نه تنها تضعیف نگردیده اند، بلکه در 1357 به اوج اعتبار و منزلت خود رسیده، بر مسند قدرت جلوس یافته و نظم و انضباط شریعت را بر قرار نموده است. بعضا مسئولیت ظهور حکومت دین را به قدرت طلبی ها و یا فرصت طلبی های احزاب و سازمانهای انقلابی و ضعف لیبرال دموکراسی نسبت میدهند و نقش دین را در شکل بخشیدن به آرمانها و آرزوها و تعیین و تعریف چیستی و کیستی ما نه در چهل سال گذشته بلکه در طول تاریخ طولانی خود نادیده میگیرند. بعبارت دیگر، شرایط و ساختار سیاسی و اجتماعی که بوجود آورده ایم، بازتابی است از خلق و خوی، عادات و رسم و رسوم و راه و روش زندگی ما نه فرایند دگرگونی در نظام تولیدی جامعه.

در خاتمه،  آنچه با انسانیت ما در ستیز و خصومت است، نه سرمایه داری ست و نه حتی استبدادی سیاسی. ما با هژمونی دین است که روبرو هستیم. استبداد سیاسی وقتی پایان میگیرد که بساط استبداد دین و نهاد های آنرا بر چیده باشیم. ما وقتی میتوانیم به ایرانی آزاد و آباد، سکولار و شکوفا امیدوار باشیم  که تکلیف خود را با شریعت روشن ساخته و به حقیقت توحید و نبوت و امامت و غیره، شک و تردید ورزیم. تنها در آنزمان است که میتوانیم رهایی یابیم و بسوی جامعه ای سکولار و آزاد گام بر داریم.

 

 

فیروز نجومی

Firoz Nodjomi

fmonjem@gmail.com

https://firoznodjomi.blogpost.com

برگرفته از

pezhvakeiran.com

july 2018